De Amsterdamse hipheid-koorts

De Amsterdamse hipheid-koorts

OK. Begrijp mij niet verkeerd: ik houd van Amsterdam. Echt waar. Met haar eeuwenoude grachten, de vanzelfsprekende nuchterheid en de gezelligheid in de knusse 9 Straatjes. Maar soms krijg ik gewoon spontaan jeuk van die mega over-the-top hipster sessies onder ons Amsterdammers. Alles lijkt namelijk altijd zo afgetuned, onbezonnen en perfect, dat ik soms denk: kom op guys, er zal toch wel ergens een *bump* zitten in dat leien dakje van jullie…

Ben ik dan de enige die in de Ebeling dat ene trapje – ja, die met vier treden – met VOLLE overgave af roetsj, alsof het de nieuwe glijbaan van het Tikibad is? De enige die op zo’n hippe FRITS-borrel op Strand Zuid – in mijn leukste discopak – alsnog denk, wat heb ik nou weer aangetrokken? Of op zondagochtend in de Coffee Company mij de luiste luiaard on the planet voel? Daar loopt namelijk de ene na de andere moeder in haar Just Do It sportlegging, paraat mét kinderwagen én hond binnen. Hoe dan. Ik heb niet eens kinderen óf een hond en ik krijg het niet voor elkaar meer dan 1 keer per week een half uurtje te gaan nep-roeien in de Basic Fit. Give me a break here.

Fair enough: ik kan niet eens een basilicum plant een week in leven houden, dus wellicht maar beter. Gelukkig schrijf ik deze column ook op zondagochtend vanachter een tafeltje in de Coffee & Company, waar net zo’n kleine witte haarbal in vintage sporttrui binnen loopt, met riem gelinkt aan een baasje in neppe panterbontjas, die zelfs binnen haar zonnebril (diva-formaat) ophoudt. Not helping. Waarom doen mensen dat toch? Het is 11 graden, de zon schijnt niet. En oh wacht, je zit binnen. OK, jeuk. 

Continue Reading

COLUMN: Levend Tetris en New Yorkse honden-kids

rooftop

De speed-walking New Yorker waar iedereen over praat is toch echt een feit. Ik betrap mijzelf er ook op, dat ik inmiddels snel-wandel en mij zelfs irriteer aan de paar dikke New Yorkers (het zijn er echt niet veel) die op tempo slak, als mama-gans door het leven gaan. Waggelend en al. Het zijn grappig genoeg de enigen die netjes wachten voor het rode stoplicht. Misschien zijn ze wel bang dat ze niet op tijd voet aan wal zetten aan de overkant.

Ikzelf speel liever ‘levend tetris.’ Weet je nog, dat oude puzzel-computerspel dat je vroeger speelde op je gameboy? Ja, of die van je broertje, inderdaad. Nou, dat dus. Maar dan in het echt. Met jezelf. Groen of niet: waar je kan, steek je over of wurm je jezelf doorheen. In rush hour telt elke meter mee, dus vooral de yellow cabs zetten hun ratelende autoneus gewoon pontificaal op het zebrapad. Ook daar heb je soms ter plekke je eigen doolhofje naar de overkant.

Lopend over straat hier zie je trouwens erg veel honden. Thans, soms lijken ze meer op fancy ratten aan een touwtje, maar goed. Ook dat valt (helaas) onder categorie ‘Hond.’ Overigens zijn de harige vriendjes hier meer dan alleen een huisdier. Het zijn eerder hun kinderen. Nee, maar echt. Laatst op weg naar de grocery store, hoorde ik een boze moeder tegen haar kind: ‘you’ve been a bad, bad boy’ roepen. ‘This is not how I raised you.’ Na een vluchtige blik over mijn linkerschouder bleek het ‘zwarte schaap’ in werkelijkheid een schattige witte, vierpotige haarbal, die veel weghad van een mini poedel. Het vrolijke schepsel, met zijn frivole loopje en dansend witte afro-haar, leek er overigens geen minuut mee te zitten. Grote honden zie je hier ook bijna niet, want tja… waar moet je ze laten op 60 vierkante meter? Een Deense Dog als huisdier kun je hier dus vergessen. Zo’n kalf bedekt zo de vloer van je poppenhuis-keuken.

Het toppunt, overigens, maakte ik een maand geleden mee toen ik in de metro stond. Met niets om naar buiten naar te kijken en geen bereik op mijn telefoon (ja, erg he dat ik dit zeg) verveel ik mij altijd stierlijk in de metro. Wat doe je dan? Juist, stiekem mensen koekeloeren. Naast mij stond een man met een buggy en ik ben altijd erg benieuwd wat voor kleinere versies er in de wagentjes liggen, van de kar-duwende mensen. Ik werp een blik in de wagen, en kijk vervolgens recht in de bakkes van een kwijlende, gerimpelde buldog. Met kleren en al, in vol ornaat. In zijn eigen buggy. Schitterend. Only in New York City

Continue Reading
1 2 3 12