Een ode aan mijn Nikes

Nike Free Runners op reis

Met pijn in m’n hart (oké, overdreven maar close call) liet ik mijn vertrapte Nike Free Runners achter bij het Salvation Army Donation Center op 46th en 9th avenue in New York. Eenmaal onderaan de trap, twijfelde ik zelfs nog; zal ik (onopvallend) terug sprinten en ze gewoon weer uit die bak vissen?

Ja ik weet het, het zijn ‘maar’ schoenen. Maar immers vier jaar lang brachten ze mij wel mooi de hele wereld over. Dus bij dezen; een ode aan mijn Nikes.

Nike Free Runners in Azoren
Op persreis naar de Azoren.

Van Costa Rica tot aan de Malediven en terug

Ze zijn overal geweest. Van de Golden Gate Bridge in San Francisco, tot aan de andere kant van die beroemde brug in Brooklyn. Van de watervallen en dichte jungle in Costa Rica, tot aan de top van vulkanen in Nicaragua. Naar het hoogste punt van de uitgestrekte kratermeren op de Azoren en de bergrotsen in Sri Lanka. Tot aan het zand van de stranden op de Malediven en de Marokkaanse woestijn. (En meer).

Eagle Beach, Aruba
Eagle Beach, Aruba

Het zijn ‘maar’ schoenen

Jaja, je zult wel denken: Jezus Cath, het zijn ‘maar’ schoenen. Maar wel een paar, dat staat voor een hele hoop reisverhalen en mooie herinneringen. En voor even, voelde het achterlaten van deze twee vlotte stappers, alsof ik al die reismomenten erbij weggooide. ONZIN natuurlijk, maar toch.

Pidurangala Rock in Sri Lanka
Op de top van Pidurangala Rock, Sri Lanka

Waarom ook jíj deze Nikes mee wilt op reis

Free Runners zijn perfect om de hele dag op rond te lopen zonder blaren te krijgen. Maar echt. En ik kan het weten, want na gemiddeld zo’n 15-20 kilometer lopen per dag in New York, een maand lang de straten en avenues op en af, heb ik ze toch behoorlijk goed getest. Sterker nog; een betere blarentest dan een citytrip New York, is er niet. Daarnaast heb ik een lichte vorm van Scoliose (lees: scheefgegroeide rug) dus kan ik hier snel last van krijgen met lange afstanden lopen. Deze runners zorgen voor het (letterlijk) nodige bounce-effect, waardoor ik deze kilometers prima maak op een dag! Mega-super-duper-fijn, dus.

Nike San Francisco
‘Klimmen’ naar Lombard Street in San Francisco
New York Nike Free runners
Washington Street, NYC

Go Forest

En ja de naam zegt het al: Free Runners. Je kunt er dus ook mee hardlopen. En je voelt je vaak pas echt thuis in een andere stad, als je er een rondje hebt hardgelopen. Dus prop ze bij je volgende reis in je koffer of backpack, en hollen maar. Go Forest!

Over ‘proppen’ gesproken. Waarschijnlijk is dit niet eens het geval. Deze Nikes fijn zo flexibel dat je ze zowat kunt dubbelvouwen. Ze wegen bijna niets en nemen niet veel plek in. En daarnaast drogen ze ook binnen een paar uur. Dus mocht je wilde rivieren of watervallen trotseren, of gewoon je sneakers willen wassen na een stoffige safari tocht of modderige jungle tour, dan was je ze ’s avonds en zijn ze de volgende dag weer droog. Perfect voor backpacken.

Cerro Negro vulkaan beklimmen in Nicaragua
Cerro Negro volcano boarding in Nicaragua

Onverwoestbaar

Mensen vragen mij wel eens naar hetgeen wat ik áltijd meeneem op reis. Nou mijn Nike Free Runners  dus. Want niet voor het een of ander hoor, maar vind maar eens een paar sneakers wat überhaupt 4 jaar lang meegaat. Al helemaal in deze omstandigheden.

Dus, of je jezelf nou vindt op een frisse morgen in Parijs. Of einde zomer wegvliegt met Venga Airways, sky high, richting Ibiza Sky. Zorg in ieder geval dat je voet aan land zet met deze Runners aan. Dan spreek ik je daarna. Ok, bye!

Op de 'alternatieve' toer in BerlijnOp de ‘alternatieve’ toer in Berlijn.

 

Deze blog is geschreven in samenwerking met Sportshowroom.nl.

Continue Reading

Throwback naar een jaar geleden: dit zijn 5 lessen die ik leerde

Baan opzeggen Digital Nomad

Een jaar geleden zei ik zonder plan mijn vaste baan vaarwel. Deze foto (ronddobberend op die opblaasbare flamingo) werd een week later genomen in de Provence. De opluchting is van mijn gezicht af te lezen. Ik besloot op reis te gaan door Azië en begon erna aan mijn allereerste opdracht. Voor ik het wist telde ik vijf opdrachtgevers tegelijk, was geen enkele dag meer hetzelfde en mijn comfortzone ver te zoeken. Wat ik leerde? Een hé-le-boel. En nee, dan heb ik het niet over mijn Belastingaangiften, want daar snap ik nog steeds de ballen van.

‘Als ik één ding heb geleerd dit jaar, is het wel dat ondernemen eigenlijk een groot avontuur is vol vrijheid en risico’s. ‘Als ik deze klant niet aangrijp, komt er dan wel weer een nieuwe?’

Eerst even dit
Kijk jij wel eens terug? Naar bijvoorbeeld een jaar geleden? We zijn allemaal retegoed in onze Throwback Thursdays op Instagram posten (jazeker, ik doe heel hard mee – love it), maar blik je wel eens terug naar afgelopen jaar? Nee? Nou, ik dus ook niet. Ik vink graag dingen af en kijk altijd vooruit. Zonde, want door af en toe achterom te kijken, zie je ook dat je bent gegroeid. En dat je in die tijd ongetwijfeld veel hebt geleerd. Want er gebeurt knetter veel in zo’n jaar… dus ik zette mijn grootste (levens)lessen eens onder elkaar!

1. Begin klein, droom groots

Niemand werd ooit succesvol over nacht. En al helemaal niet vanuit zijn of haar ‘welgevallige, knusse gebied’ (ik word een beetje moe van dat woord comfortzone). En tja: no guts, no glory. Solliciteer dus gewoon op die andere ‘veel te hoog gegrepen’ baan bij de concurrent. Werk dat ‘dit-gaat-toch-nooit-werken’ business idee uit. Of maak die veel te dure wereldreis. Gewoon doen. En vooral: Bel of mail juíst the ones you fear the most. Desnoods loop je spontaan zijn of haar kantoor binnen. Die angst voor falen, betekent dat er wat te halen valt. En ja, inderdaad ook iets te verliezen. Maar wie weet krijg je wel wat je wilt. Je kunt vaak veel meer dan je zelf denkt. En wat als..? Anders zul je ’t toch ook nooit weten?

2. Zeg niet op alles ‘ja en Amen’

Ik heb vaak het idee dat ik overal ‘ja’ op moet zeggen. Zeker als beginnend ZZP’er. Je moet tenslotte je geld verdienen toch? Of in vast dienstverband je manager en baas tevreden houden. Zeker, maar a) je wordt niet zomaar ontslagen of belandt echt niet ineens in de goot. En b) zolang jij overal ‘ja’ op blijft zeggen, vorm je nooit je gewenste functie of een duidelijke core business voor jezelf én naar de buitenwereld toe. Geloof in dat waar jij goed in bent, en houd daaraan vast. Dan komt de rest vanzelf. En dan maar even minder naar je baas zijn of haar pijpen dansen of een maand geen opdrachten. Ik hoor je denken: ja lekker makkelijk praten. Klopt, makkelijk is het soms niet nee. Als ik één ding heb geleerd dit jaar, is het wel dat ondernemen eigenlijk een groot avontuur is vol vrijheid én risico’s. ‘Als ik deze klant of opdracht niet aangrijp, komt er dan wel weer een nieuwe?’ Of: ‘Ben ik wel ervaren genoeg om deze klus op te pakken?’ ‘Kan dit idee winstgevend worden?’ Tot aan: ‘hoeveel ben ik eigenlijk waard?’ 

3. Blijf geloven in dat big, hairy audacious goal

Hoe ver weg ‘ie soms ook lijkt. Blijf geloven in dat ene, veel te ver gezochte doel, waarvan mensen om je heen zich afvragen of je het ooit zult bereiken. Want dat is je missie; waar je het tenslotte allemaal voor doet. Wat wil je over 10 jaar bereikt hebben? Of over 5 jaar? Zie het een beetje als je Grote, Gedurfde, Stoutmoedige Doel. Deze tip haalde ik uit het Werkboek Babe, you got this. Een roze carrière bijbel die vol staat met awesome tips die je wel even goed wakker schudden. Geen zorgen mannen; deze tips zijn ook toepasbaar op jullie super mannelijke carrière stappen 😉

Lees ook: 5 x Learnings uit Babe, You Got This Werkboek.

4. Stap over je trots heen

Ik was dus vroeger altijd dat irritante ‘ik-wil-het-zelf-doen-kind’. En dat ben ik dus nog steeds, alleen nu in volwassen variant (soort van). Maar dat wiel opnieuw uitvinden is simpelweg zonde van je tijd en energie. Het ‘rolt’ tenslotte al. Dus, stap over je ego of eigen trots heen en vraag iemand om hulp die meer ervaring heeft, of simpelweg meer afweet van dit onderwerp. Grote kans dat die persoon zich vereert voelt en je graag helpt. Zij zijn waarschijnlijk ook ooit zo begonnen. Niet te koppig zijn dus!

5. Weet wat je waard bent

Dit is misschien nog wel de aller moeilijkste, maar ook meest belangrijke les, die ikzelf ook nog steeds aan het leren ben: realiseren wat je waard bent. Word jij op werk ondergesneeuwd met opdrachten en/of taken die voor jouw gevoel onder je niveau zijn of niet bij je functie horen? Zeg er wat van. Blijft die verdiende, beloofde promotie slechts een utopie? HALLO. Ga het gesprek aan en laat je horen. Of biedt iemand de helft van jouw uurtarief, waarvan jij weet dat je het waard bent? Blijf bij jezelf. Ik weet: knots-knetter-moeilijk ja. Maar, je levert toch een goed product? Dus mocht jij je niet gewaardeerd of onderbetaald voelen, doe er dan wat aan. Verandert er niets? Dan kun je vast blijven zitten in de situatie waar je in zit, óf je kunt deze vijf learnings nog eens doorlezen…

Het is namelijk niet erg om klein te beginnen, dat doen we allemaal. Maar(!) vergeet nooit groots te dromen. Anders doe je jezelf tekort. Zeg niet op alles ‘ja en Amen,’ om maar die baan te houden of een inkomen te genereren. Angst is geen goede raadgever. En… ach, de rest las je al hierboven. Of het nou gaat om een carrière switch, een wereldreis, werken in het buitenland of je eigen onderneming starten…Maak van die twijfels een muurvast plan. GO, GO, GO!

 

Nu jij.

 

 

Continue Reading

Dit was mijn maand New York. En het was fantastisch.

Terwijl het laptopscherm mijn donkere slaapkamer verlicht (want: 01.22 uur. Want: jetlag) schrijf ik deze column vanuit mijn bed. Na vijf weken in de meest geweldige stad ter wereld, hobbel ik ineens weer rond op Hollandse grond. Waar de winkels gewoon weer sluiten op burgerlijke tijden. De gebouwen slechts een paar verdiepingen tellen. En de grote, oplichtende reclame schermen ver te zoeken zijn. Plots lijkt afgelopen maand slechts één grote illusie.

In New York ontving ik veel leuke berichtjes en reacties. Van vrienden en kennissen tot aan reislustige onbekenden. Gepaard met nog veel meer vragen. ‘Wat ga je daar precies doen?’ ‘Hoe ziet je dag eruit?’ ‘Verblijf je bij vrienden?’ Ga je echt alleen?’ Tot aan: ‘Ben je zojuist geëmigreerd?’ Kortom, tijd voor een blog!

I fell in love, his name is New York

Waarom New York? Dat vertel ik je hier. Maar, de korte versie is: sinds ik hier twee jaar geleden een paar maanden heb gewoond, ben ik voorgoed ‘verpest.’ Als een soort klein kind wat je vroeger Appie appelmoes gaf, een keertje die van Hak laat proeven, en hoppa. Voor altijd verknald. (True story, dit).  Want vanaf het moment dat je eenmaal onderdeel bent geweest van deze chaos on steroids, waar de daken ver boven je uittorenen; vreemden na een avond vrienden worden, en ’s nachts, vanaf de top, die wereld van duizend schitterende lichtjes aan je voeten ligt – valt elke ‘wereldstad’ erbij in het niet.

Eat, blog, explore, repeat

Hoe zagen mijn dagen eruit? Soms pakte ik in de vroege uurtjes nog een Yoga- of bootcamp lesje mee. Maar aangezien ik elke dag al zo’n 15-20 kilometer liep, ging ik vaak direct met volle rugzak op pad. Laptop mee, sneakers aan en gaan. De avenues op, de straten af. Ik probeerde steeds nieuwe koffietentjes uit, waar ik tot de middaguren werkte. Daarin probeerde ik Starbucks zoveel mogelijk te mijden. Richting einde middag mengde ik mij graag weer onder de haastende New Yorkers. Ik kan uren rondstruinen door de leukste wijken van Manhattan, over vintage marktjes lopen in Brooklyn, turen naar de kunst aan de muren van een van de musea, chillen in het zonnetje in Central Park. En natuurlijk op zoek naar de leukste, nieuwe plekjes om over te schrijven voor dit blog.

Ik had daarnaast het geluk op leuke events aanwezig te mogen zijn, waar ik in contact kwam met interessante mensen, zoals de organisatie van Present Your Startup. Of leerde over projecten die ertoe doen, zoals Dopper’s Plastic Bridge Project.

Nog altijd een klein fortuin

Hoe blijft het betaalbaar? Wonen in New York kost nog altijd een klein fortuin. De gemiddelde huurprijs voor een kamer ligt tussen de 1.800 en 2.500 dollar per maand. Zeker wanneer je via Airbnb zoekt. Maar geen paniek, ik heb een paar tips voor je! Zoek bijvoorbeeld via Facebookgroepen een kamer in een gedeeld appartement. Wanneer je buiten Manhattan zoekt, in bijvoorbeeld opkomende wijken als Bushwick en Greenpoint in Brooklyn, is het al betaalbaarder. Ook komt huizenruil steeds vaker voor en dan heb je meteen je eigen kamer/appartement onderverhuurd. New Yorkers zijn achterlijk fan van Amsterdam, dus grote kans dat als daar je huisje woont, je prima een gegadigde vindt. Daarnaast wonen er een hoop Nederlanders in De Grote Appel, die graag weer eens terugkeren naar hun Hollandse wortels. (Probeer daarvoor deze Facebookgroep eens). Girls only? Dan is The Webster wellicht een idee. Een kamer kost daar 1.600 dollar per maand, inclusief eetfaciliteiten.

YOLO, let’s go solo

Ging ik echt alleen? Ja. En in je ‘eentje’ je biezen pakken, dat klinkt altijd een beetje sneu. Maar waarom is dat eigenlijk? Gewoon doen. Ik geef toe: het klinkt natuurlijk rete-spannend, een maand met jezelf op pad naar ‘de grote stad’, al helemaal als deze stad New York heet. Wat als je verdwaalt? Geen mensen leert kennen? Moederziel alleen door de stad heen slentert? Valt allemaal reuze mee. Mijn favoriete vraag als ik alleen op reis ben? ‘Wie maakt die foto’s steeds van jou?’ Nou jongens, mijn eigen arm dus. M’n nieuwe beste lokale vriendin. Of een wildvreemde. Zo, heb ik die ook meteen beantwoord.

Niet alles loopt zoals je hoopt

Uiteraard kan het sommige momenten best eenzaam zijn. En anders lopen dan gehoopt. Voorbeeld: de dagen voordat ik mijn appartement in kon, sliep ik in een hostel aan de Upper West Side. Dit is een van de goedkoopste opties, als je ook nog op een leuke locatie wilt verblijven (goede tip!). Mega last-minute boekte ik letterlijk de laatste kamer die ze nog hadden; een twee persoons stapelbed met gedeelde badkamer. Dikke prima, dacht ik. Lekker rustig. Dan hoef ik niet op zo’n slaapzaal met zijn tienen. Bij binnenkomst bleek dat ik de kamer deelde met een dikke, scheel-kijkende Mexicaan die hele bossen wegzaagde ’s nachts (apneu?) en ook nog praatte in z’n slaap. Tja, zo bleek mijn idee van een rustig tweepersoons stapelbedje, toch ineens een goede ver-van-mijn-bedshow. En was ik dus mooi in de aap gelogeerd. Nja, gelukkig was het maar voor twee dagen.

Toch zou ik het iedereen aanraden. Los van wat soul searching – wat, laten we wel wezen, ieder mens kan gebruiken – komt het niet zo vaak voor dat je compleet zelf kunt beslissen wat je wilt doen, zien, eten, ALLES. En dat is heerlijk, en tegelijkertijd akelig confronterend. Ach, je kop in ’t zand steken doe je maar elders. Bijvoorbeeld vanuit je luie strandstoel in Kaapverdië; de grootste zandbak van Afrika. Maar dit is New York. En je weet wat ze zeggen. If you can make it here… jup, you can make it anywhere.

Even serieus.

Stap eens uit je comfortzone. En boek een retourtje naar de stad, die waarschijnlijk – nu – in je hoofd opkomt. Met die skyline vanaf Ellis Island, of vanaf de Brooklyn Bridge. Met die hoge gebouwen die je in Central Park omringen. Met die nooit aflatende verkeersstromen, als aderen in een organisme of de geel/rode strepen op een avondfoto van the City. Je weet wel, die stad waar je altijd al een keer hebt willen wonen. En bedenk je dan: wat let je? Even serieus.

No guts, no glory, mensen.

Continue Reading
1 2 3 12