Al na een week op Bali voel ik me thuis

Digital Nomad op Bali

Op mijn 19e vertrok ik voor 4 maanden naar Edinburgh, Schotland. Met een enkeltje tussen m’n vingers, stapte ik aan boord van één van die rammelende, vliegende autobussen van meneer Tony Ryan. Sindsdien neem ik me kéér op keer voor mijzelf nooit meer in die bouwpakketkisten te laten vervoeren. Maar in plaats van de angst voor neerstorten, zit de angst ‘m bij mij toch steeds in de portemonnee. En wint de prijsvechter het nog altijd van mijn utopische vliegangst.

 

Voor de oordelende lezers: dit enkeltje kostte mij welgeteld 16 euro. Ik herhaal: zestien euro. Kom op, dat doe je dan toch alleen al voor het verhaal? 

 

Goed. Daar stond ik dan. Voor m’n Schotse knalblauwe voordeur aan Steward Terrace. Niet wetende welke kant ik op moest voor de Uni, het centrum, of de supermarkt. Ik heb mij dan ook de eerste week zeer frequent afgevraagd waarom ik in me in hemelsnaam had opgegeven voor zo’n exchange program. En waarom in DE WERELD (letterlijk) ik dan koos voor SCHOTLAND. De eerste 36 uur was er non-stop regen. Nog nooit zoiets meegemaakt.

Voor even, voelde ik mij de grootste treurwilg op aard. Maar na 1,5 week wist ik het plekje in die ene Starbucks met het beste uitzicht op ’t eeuwenoude Edinburgh Kasteel, dat trots prijkt op de gedoofde vulkaan. Maakte ik vriendinnen die ik nu nóg spreek (10 jaar later). En kocht de Indiase Delihouder op de hoek – ongevraagd – speciaal voor mij Hollands beschuit in. Van Bolletje. Ja echt. Dus dat kocht ik elke week maar braaf.

‘Het is bijzonder, en goed te weten dat je overal een thuis kun creëren’, vertelde mijn moeder mij destijds. En daar moest ik vanochtend ineens aan denken, stappend door m’n Balinese uitgesneden houten voordeurtje, waar wij Hollandse maiden toch telkens effe voor moeten bukken.

Op tempo-slak (lees: 5 km per uur) tuf ik ons straatje uit op m’n scootertje, met de brandende zon op m’n toet. Op weg naar een van mijn favo koffietentjes hier in Canggu. Ik weet inmiddels de weg (voor zover dat mogelijk is met mijn portie richtingsgevoel). Mensen kennen mijn naam en ik die van hen. En ik weet wanneer ik nog net op tijd kan in-tunen voor die gestoord mooie zonsondergang.

Ik voel me thuis.

(28 februari zet ik mijn voetjes helaas alweer op het toestel terug naar Amsterdam. Op een Boeing 737-800 – dat dan weer wel. Thank God).

 

Meer blogs over Bali? Die lees je hier!

Continue Reading

Ik besloot een maandje te overwinteren op Bali, dat leek me wel wat

Digital Nomad in Canggu Bali

Canggu: hét Eldorado onder reislustig rondzwervend digirati

Ja, nu zul je misschien denken: Cath, wat is dit nou weer voor titel. Ik zou zeggen; lees lekker door en gij zult vinden.

Voor degenen die het nog niet wisten: ik ben dus een maandje overwinteren op Bali. Dat leek me wel wat. Want dat betekent 31 graden, in plaats van -2. Zon, in plaats van sneeuw. En nou ja, dat leek mij eigenlijk wel voldoende reden. En waar ga je dan naartoe? Als ‘digital nomad?’ Juist. Canggu. Het walhalla voor ons reislustige digirati. (Ja, zoek dat woord maar eens ff op. Heb ik ook gedaan. En ik vind dit eigenlijk veel leuker dan ‘digital nomad’). Maar de hamvraag: is het echt zó fantastisch leuk als mensen zeggen?

Dojo co-workspace in Canggu
Dojo co-workspace in Canggu, Bali

‘Digital nomad’ zet ik tussen aanhalingstekens, want ik begin onderhand stiekem een beetje jeuk te krijgen van deze term. (Sorry voor alle digital nomads die zich nu beledigd voelen). Maar, hoe dan ook, ik begin het te begrijpen. Je kunt natuurlijk lekker melancholisch zeggen dat ‘iedereen al naar Bali gaat’ en dat het nu echt ‘been there, done that’ is. Maar ja hoi! Canggu ís ook gewoon een mega fijne plek om voor een maandje naartoe te vluchten. Weg uit het razende leven in Amsterdam. Hier kun je met je slippers, flamingo-shorts en Hawaii shirt naar werk. Sip je aan een dragonfruit juice terwijl je turend over je laptopscherm uitkijkt op een uitnodigende verkoelende pool. Is je ontbijt elke dag een feest op je bord, voor slechts een paar euro. En woon je in een villa, gewoon omdat dat kan.

Brekkie @ Gypsy
Brekkie @ Gypsy

Maar, eerlijk is eerlijk. Na 26 uur reizen per tram, trein, vliegtuig, nog een vliegtuig, en een taxi, met als bonus een jetlag van 7 uur verschil, was het wel even acclimatiseren. Tja, dat ga ik niet romantiseren. Maar al na twee dagen had ik het door. Waarom iedereen praat over Canggu als een soort heilige graal onder de tropische digitale nomaden dorpen. Waarom het nu al maanden, onverslagen, die eerste plek op Nomadlist trotseert. En waarom iedereen hier na een maand denkt: dikke later, ik ga #nooitmeernaarhuis. Maar dan ook nog eens voor het ‘echie.’ Ze gaan namelijk écht niet meer naar huis. En ik geef ze groot gelijk.

sunset @ La Brisa
Sunset @ La Brisa

Als een God op Bali
Een massage? 3 euro en 16 cent. Instagramwaardige smoothiebowl met een hele wildernis aan tropisch fruit? 4 euro zoveel. Huur? Iets meer dan 500 euro voor een plekkie in een villa (slaapkamer + eigen badkamer). Oh, en een zwembad én sprookjesachtige jungle tuin. En de zonsondergangen? Ja lekker cheesy, maar die zijn hier gewoon onbetaalbaar. Welkom in Canggu – het digital nomad hart van Bali.

Je vraagt je dan toch ff af, wat je in hemelsnaam in Amsterdam doet. Met die 800 euro aan maandelijkse huur voor je gedeelde dwergappartement. Je massages voor 85 euro per 30 minuten. Je  brekkies buiten de deur voor vier keer zoveel. En waarom je toch steevast ruim 4,5 euro blijft neertellen voor die Starbucks koffie. Dan leef je toch liever als God op Bali, of…? Ben ik nou gek?

Dus het antwoord is: ja. Het is hier echt zo fantastisch leuk als mensen zeggen. Amsterdam, eat your heart out. Ik ruil je met liefde ‘ff’ een maandje in voor dit tropisch eldorado.

Continue Reading

Nice girls don’t get the corner office

Nice girls don't get the corner office

Eerlijk gezegd voelde de titel van dit boek voor mij een beetje dubbel: Nice girls don’t get the corner office. Want ja, ik wil wel degelijk leren onderhandelen zonder schuldgevoel; eens godvergeten kappen met dat eeuwige verontschuldigen en leren toe-eigenen waar ik recht op heb. Stoppen met mijn ideeën weggeven en minder bescheiden zijn. Het liefst zonder blikken of blozen, ja. Maar nice girls DON’T?’ Tja, ik hoef ook niet te transformeren naar the new bitch on the block…

Beste mannen,
Eerst even dit. Mocht je nou al gaan steigeren bij de feministische titel van deze blog (snap ik), maar stop niet direct met lezen. Want dat zou zonde zijn. Waarschijnlijk ben jij, net als ik, flabbergasted door deze sombere statistieken. Wereldwijd heeft namelijk slechts 8 procent van de bedrijven een vrouw aan de top. In Japan en Zuid-Korea verdienen vrouwen respectievelijk 28 procent en 39 procent minder dan mannen. In Nederland verdient een man 16,1 procent meer per uur, dan een vrouw. Terwijl in Hongarije dit percentage ligt op slechts 4 procent! Waarom zijn er nog zulke verschillen? Nog geen jaar na het afstuderen verschilt het salaris van een man al zo’n 8 procent van dat van de vrouw – uit dezelfde lichting (Frankel, 2018). Barbaars, vind ik het.

‘Je moet weten wanneer je moet samenwerken voor de beste resultaten en wanneer je je alleen op winnen moet richten. Als je dat verschil kent, kun je van lief meisje veranderen in een vrouw die wint’
 

Ik begon maar gewoon met lezen en was na pagina 1 al godsblij dat ik dit boek opgestuurd kreeg. Hieronder schreef ik de meest waardevolle lessen op die ik leerde van dit boek. Gaan we: 5 x lessen om in je oren te knopen uit het boek Nice girls don’t get the corner office.

Lees ook: 5 x learnings uit het werkboek ‘Babe, You Got This’

1. Verspil eens wat tijd

Veel vrouwen werken snoeihard, vijf dagen per week, omdat sommigen denken dat ze er harder voor moeten werken dan mannen – die vaak ’s ochtends eerst 30 minuten bijpraten over the latest in honkbal of welke sport dan ook. ‘De waarheid is dat er geen enkele vrouw ooit is gepromoveerd alleen omdat ze zo hard werkte’, aldus Lois P. Frankel in Nice girls don’t get the corner office. Dit komt ook door andere factoren, als strategisch denken, hoe je in een groep ligt, tot aan netwerken op de juiste momenten. Dus dat half uurtje chit chatten over honkbal is zo gek nog niet. Tijdsverspilling, terwijl je ook kunt werken, denk je dan. Maar mannen begrijpen goed dat zo’n gesprekje over sport met je baas of manager betekent: werken aan een relatie, wat louter in je voordeel kan werken. Daarnaast geldt toch vaak dat hoe meer werk je verzet in die uren, hoe meer werk je aankan toch? So it wil just come piling up… Houd dat in je achterhoofd, ladies!

2. #Durftevragen

Als je iets wilt, vraag er dan om. Ga er niet braaf op zitten wachten, want geen enkele werkgever staat te springen om jou een raise te geven. Een hogere bonus. Een auto van de zaak. Of drie maanden onbetaald verlof. Als je er niet om vraagt, krijg je het ook niet. Soms ben je ook al geneigd het negatief in te vullen met ‘dat krijg ik toch niet’, en laat het daarbij zitten. NEE! Niet doen dus. Ik heb ook op mijn oude werk gevraagd om drie maanden onbetaald verlof en had uit voorzorg al mijn ontslagbrief uitgeprint. Ik wist namelijk zéker dat ik het niet zou krijgen. En ik móest, zóu en gíng toch echt naar New York. Maar guess what? De reactie was: ‘als je daarna maar weer terugkomt.’ Dus zo zie je maar weer: ga niet wachten tot je krijgt wat je wilt. Vráág erom!

3. Voor wat hoort wat

Ik ben hier zelf dus knetter slecht in. En als ik het zo lees, geven vele vrouwen al snel in, als een probleem opgelost moet worden. Maar, bedenk eens wat je ervoor terug wilt? Je bent geen Sinterklaas. Voor wat hoort wat, wees niet bang om er iets voor terug te willen. Dit is kantoorpolitiek, en je moet het niet ontlopen. In Nice girls don’t get the corner office, Frankel  zegt:

‘Voor wat hoort wat. Bedenk wat de ander wil en wat jij te bieden hebt. En hoe er een win-win situatie kan ontstaan. Wees niet bang om je fiches te verzilveren’ 

 

4. Zet je contacten in

Ik heb zelf echt een (schijt)hekel aan mensen die het heel nodig vinden om te laten weten wie ze allemaal wel niet kennen. Ongegeneerd namedropping. Maar er is niets mis mee om op slimme momenten de dots uit jouw netwerk met elkaar te connecten. Vrouwen zijn hier vaak te bescheiden voor, terwijl de juiste contacten echt deuren kunnen openen. Gewoon DOEN, dus. Want een ander doet het ook. Dus niets geen voortrekkerij.

5. Van lief meisje naar succesvolle vrouw #HOEDAN

In dit boek worden vrouwen eigenlijk opgedeeld in twee types: het lieve meisje dat wil dat iedereen haar aardig vindt en niet egoïstisch wil overkomen versus de volwassen vrouw die succesvol is, haar doelen behaalt en snapt dat enkele weerstand hierbij onvermijdelijk is. Dat laatste begint bij voor jezelf opkomen. En dat is soms lastig. Er komt tenslotte vaak weerstand bij kijken. En dat irritante kutschuldgevoel. Dus, doen we het liever niet. Nou B – to the – ullshit ‘jongens.’  Stel jezelf doelen en ga ervoor. Leef naar je eigen waarden. Wees voorbereid op enige tegenslag en ga er gewoon voor. Krijg je veel weerstand? Vraag je dan af waar dat vandaan komt. En onthoud: nice girls don’t get the corner office (oh en, no guts no glory!).

 

‘Weerstand is vaak het teken dat je op het goede spoor zit. Je komt op voor jezelf en voor je doelen. Laat je er niet door ontmoedigen en gebruik het juist om je doelen dichterbij te brengen’

 

Nice girls just don’t get it

Ik moet eerlijk zeggen dat ik wel begrijp dat sommigen een aantal vooroordelen hebben over dit boek. Je wilt tenslotte geen promotie tot the new terror bitch on the fourth floor en ook niet door het leven gaan als man. Maar daar gaat dit boek dus niet over, en ik vond het werkelijk een verademing. Een boek vol AHA-momenten, herkenning en wijze lessen. Maar dus ook vol schrikbarende feiten. Soms sloeg ik dus ook pissed off as hell de volgende bladzijde om. Want laten we wel wezen: deze ongelijkheid is er nog steeds. Absoluut de moeite waard om te lezen dus. Sterker nog, ik vind zelfs dat elke vrouw dit boek ooit gelezen moet hebben. Zo.

(PS. wist je dat Osama Bin Laden kon worden opgepakt dankzij een vrouw? Jup, een killer data analyste bij de CIA tracked his ass down. Stel je toch eens voor dat zij minder zou verdienen dan haar collega met baardgroei… Just saying).

Met dank aan Boekerij Uitgeverij. 

Continue Reading
1 2 3 13