Back to (high?) school!

Wellicht na het lezen van deze blogtitel, zullen jullie wel denken; high school? Die Paling maakt het zich daar maar gemakkelijk van af. Let me explain! Sinds drie weken ben ik namelijk weer terug achter de schoolbanken gekropen en ik vind het dus echt ontzettend leuk. Schoolbanken? Jup. Check! En dus ook in de letterlijke zin van het woord, want ik volg via de New York University avondcollege in een highschool in Lower East, waar ik op mijn vlotte nikes in een half uurtje naar toe loop. Tenminste, als ik de ‘spits’ op Times Square ontwijk (Net een echte New Yorker, hè?).

Ik zit in een klein klasje met young professionals, die na het afronden van hun universiteitsjaren, nu al een aantal jaren werkzaam zijn, vaak bij een van de grote reclame kantoren hier. Sommigen hebben zelfs hun eigen bedrijf al opgezet. Ja, ik zit hier dus tussen, als een blij ei, alle stof te absorberen als Sponge-Bob. Maar ik denk wel twee keer na, voor ik iets zeg, en zij straks denken; ‘Wat is dít voor lampion? Die heeft het licht nog niet gezien.’

Binnen de school is het overigens net alsof je op een lege set van High School Musical bent beland. Maar echt. Aan de muren hangen posters met leuzen tegen bullying, tussen de rijen aan rode lockers door, vergezeld met portretfoto’s van ambitieuze scholieren en hun prestigieuze titels. Schitterend!

Ik moet wel toegeven, de entree van de school is wel echt depressing. Net een gevangenis. Het heeft meer weg van een nooduitgang en die oh zo strenge blik van de guard hielp ook niet echt. Op gegeven moment stapte ik met mezelf op de 9e roltrap omhoog. Ik moest naar de zesde verdieping, maar leek er maar niet aan te komen. Wat een wereldreis. Het gebouw was compleet uitgestorven, die piepende roltrappen gingen er steeds freakier uitzien en ik begon me toch even af te vragen what-the-f ik hier kwam doen. Twaalf roltrappen verder was ik er, hoor. No wonder dat high school kids kampen met overgewicht als ze gewoon ‘roltrappend’ richting de hemel kunnen.

Maar ach, hoe dan ook, ik kan het oprecht iedereen aanraden zo nu en dan weer eens je knieën onder een schooltafeltje te steken. Ik ben van mening dat het belangrijk is jezelf te blijven ontwikkelen, hoe oud je ook bent. En daarnaast, kom op, je hebt direct een verdomd goede reden om een paar maanden in een van de vetste steden ever te wonen! Breng ik je al op ideeën? Mooi.

Continue Reading

Pak die biezen! Hoe dan?

OK, je kunt natuurlijk altijd je biezen pakken, je voetjes op het eerste beste vliegtuig zetten en de benen nemen. Maar dan bevind je je vaak toch eerder met je backpack als huisje op de rug reizend door Azië, dan dat je spontaan drie maanden gaat wonen in een van de duurste steden ter wereld. (Want ja, voor een croissantje betaal je hier prima $7,95 – zonder taks. Oh, en dan is het niet eens met ham-kaas!).

Toch heb ik het er zeker voor over. Elke dag is hier namelijk oprecht één-groot-feest.

Ik kan zo een hele dag in Central Park zitten, picknick erbij en lekker mensen kijken. Geloof mij, het is net een film. Uren rondstruinen over de avenues op zoek naar leuke, nieuwe hotspots of een lesje yoga meepakken in Bryant Park tussen alle wel-fitte-en-lenige New Yorkse dames. Daarnaast moet je mij van de rooftops afsleuren, zó leuk vind ik het om te borrelen op het dak. En studeren? Dat doe je in de gigantische New York Public Library. Man, dat is niet eens meer een bibliotheek te noemen. Het lijkt vanbinnen soms net een kathedraal.

librar

Foto: New York Public Library.

Mocht jij er nou ook eens over nadenken een paar maanden in je favo stad te bivakkeren? Doen, doen, doen! Zoek het uit met die stedentrip, hoe leuk als je eens maanden rond kan dwalen in jóuw stad, de leukste eettentjes zelf kunt ontdekken in plaats van via een gidsje of een app, en… gewoon de tijd hebt. Als in: geen race tegen de klok om zoveel mogelijk highlights te kunnen zien, dat je na de eerste dag al blaren hebt? Vraag om je heen aan mensen die er al zijn geweest om hun ervaringen en tips – it’s what got me here. Vast contract? Gefeliciteerd, maar laat dit je alsjeblieft niet tegenhouden. Wellicht kun je iets voor je werkgever betekenen in– of vanuit het buitenland. Zo niet, dan kun je altijd in jezelf investeren bijvoorbeeld door het volgen van courses, wat indirect natuurlijk ook een investering is in het bedrijf waarvoor je werkt.

Maar, het allerbelangrijkste: zorg dat je een realistische begroting maakt van je vaste kosten en vertrek niet, voor je die roze spaarknor eerst goed gevuld hebt! Anders zet je rode creditcard limiet je na een maandje-nog-iets weer op de eerste Boeing terug naar Amsterdam. En trouwens, wat dan nog? Ben je toch mooi even een echte rebel geweest.

Continue Reading

Run, Forrest, Run… langs de Hudson!

In mijn krukken-tijdperk werd ik nogal eens ‘Forrest’ of ‘Nelis’ (ja, die manke) genoemd. Ik kon daar niet zo mee ‘zitten,’ want tja, het was ook zo. En nee, ver kwam ik ook niet op die metallic blauwe rakkers, al zagen ze er nog zo shiny uit.

Vooral met die stellage van een brace om, van top tot teen, was een slak op vakantie nog sneller dan ik. Maar na een jaar tijd, een knieoperatie en 8 maanden revalideren verder, was het tijd om nu eens buiten de sportschool die voetjes van de vloer te doen! (En nee, dan heb ik het dus niet over dansen, mensen). En, mocht ik nou net 3 blocks van de Hudson River wonen. Hello boulevard, here I come!

collage run

OK. Het was niet bepaald a walk in the park. Eerlijk is eerlijk, het was even doorbijten. Een foto van mijn kop zal ik jullie ook zeker besparen – die was na afloop zo rood als de reddingsboei die daar aan de reling hing. De Snelle-Jelle-Sticker heb ik dus zeker niet verdiend, maar voor mijn eerste hobbelrondje op het asfalt was het toch niet slecht. Ach, we komen er wel. En fuck it. Keulen en Aken zijn ook niet op één dag gebouwd. Mocht je binnenkort ergens bij de Hudson ter hoogte van Pier 84 een puffende slak voorbij zien tuffen? Nou, dan ben ik dat dus. He, doei!

Continue Reading