Pak die biezen! Hoe dan?

OK, je kunt natuurlijk altijd je biezen pakken, je voetjes op het eerste beste vliegtuig zetten en de benen nemen. Maar dan bevind je je vaak toch eerder met je backpack als huisje op de rug reizend door Azië, dan dat je spontaan drie maanden gaat wonen in een van de duurste steden ter wereld. (Want ja, voor een croissantje betaal je hier prima $7,95 – zonder taks. Oh, en dan is het niet eens met ham-kaas!).

Toch heb ik het er zeker voor over. Elke dag is hier namelijk oprecht één-groot-feest.

Ik kan zo een hele dag in Central Park zitten, picknick erbij en lekker mensen kijken. Geloof mij, het is net een film. Uren rondstruinen over de avenues op zoek naar leuke, nieuwe hotspots of een lesje yoga meepakken in Bryant Park tussen alle wel-fitte-en-lenige New Yorkse dames. Daarnaast moet je mij van de rooftops afsleuren, zó leuk vind ik het om te borrelen op het dak. En studeren? Dat doe je in de gigantische New York Public Library. Man, dat is niet eens meer een bibliotheek te noemen. Het lijkt vanbinnen soms net een kathedraal.

librar

Foto: New York Public Library.

Mocht jij er nou ook eens over nadenken een paar maanden in je favo stad te bivakkeren? Doen, doen, doen! Zoek het uit met die stedentrip, hoe leuk als je eens maanden rond kan dwalen in jóuw stad, de leukste eettentjes zelf kunt ontdekken in plaats van via een gidsje of een app, en… gewoon de tijd hebt. Als in: geen race tegen de klok om zoveel mogelijk highlights te kunnen zien, dat je na de eerste dag al blaren hebt? Vraag om je heen aan mensen die er al zijn geweest om hun ervaringen en tips – it’s what got me here. Vast contract? Gefeliciteerd, maar laat dit je alsjeblieft niet tegenhouden. Wellicht kun je iets voor je werkgever betekenen in– of vanuit het buitenland. Zo niet, dan kun je altijd in jezelf investeren bijvoorbeeld door het volgen van courses, wat indirect natuurlijk ook een investering is in het bedrijf waarvoor je werkt.

Maar, het allerbelangrijkste: zorg dat je een realistische begroting maakt van je vaste kosten en vertrek niet, voor je die roze spaarknor eerst goed gevuld hebt! Anders zet je rode creditcard limiet je na een maandje-nog-iets weer op de eerste Boeing terug naar Amsterdam. En trouwens, wat dan nog? Ben je toch mooi even een echte rebel geweest.

Continue Reading

Run, Forrest, Run… langs de Hudson!

In mijn krukken-tijdperk werd ik nogal eens ‘Forrest’ of ‘Nelis’ (ja, die manke) genoemd. Ik kon daar niet zo mee ‘zitten,’ want tja, het was ook zo. En nee, ver kwam ik ook niet op die metallic blauwe rakkers, al zagen ze er nog zo shiny uit.

Vooral met die stellage van een brace om, van top tot teen, was een slak op vakantie nog sneller dan ik. Maar na een jaar tijd, een knieoperatie en 8 maanden revalideren verder, was het tijd om nu eens buiten de sportschool die voetjes van de vloer te doen! (En nee, dan heb ik het dus niet over dansen, mensen). En, mocht ik nou net 3 blocks van de Hudson River wonen. Hello boulevard, here I come!

collage run

OK. Het was niet bepaald a walk in the park. Eerlijk is eerlijk, het was even doorbijten. Een foto van mijn kop zal ik jullie ook zeker besparen – die was na afloop zo rood als de reddingsboei die daar aan de reling hing. De Snelle-Jelle-Sticker heb ik dus zeker niet verdiend, maar voor mijn eerste hobbelrondje op het asfalt was het toch niet slecht. Ach, we komen er wel. En fuck it. Keulen en Aken zijn ook niet op één dag gebouwd. Mocht je binnenkort ergens bij de Hudson ter hoogte van Pier 84 een puffende slak voorbij zien tuffen? Nou, dan ben ik dat dus. He, doei!

Continue Reading

(Ver)dwalen in the city: #Imlovinit

De meeste mensen staan vaak een potje te balen als ze ergens verdwaald op een hoek staan, turend om zich heen. Ik niet. In fact, ik vind het heerlijk zelfs. Zo stond ik gisteren ineens met mijn neus voor the iron building; ook wel het strijkijzer gebouw. Met andere woorden: ik was even, zonder dat ik het doorhad, 23 straten ‘naar beneden’ gelopen. Ja, beneden. Je gaat hier namelijk up of down, zo kun je bijna niet verdwalen! OK. Bijna dan.

Avenues lopen van noord naar zuid, streets van west naar oost en andersom. Je kunt dus altijd heel gemakkelijk in een oogopslag zien waar je bent. Ideaal voor dwalers zoals ik, die het altijd weten te presteren zelfs de goede straat, nog aan de verkeerde kant uit te lopen. Weet je wel, dat moment dat je blauwe bolletje op je app vastloopt, waardoor je nog wat extra meters maakt, om vervolgens te zien dat je blauwe bol precies de verkeerde kant opschiet. Tja, waarna je dan heel awkward een U-turn maakt, met jezelf, in de hoop dat niemand je ziet. Dat moment.

Zoals je wel kunt raden, maak ik dus dagelijks behoorlijk wat kilometers. En inderdaad, soms niet in de goede richting. Maar, ik heb pas ontdekt, dat je iPhone dus automatisch bijhoudt hoeveel stappen je zet op een dag! (Ja lekker dom, ik had dat nu pas door. En trouwens, waarom hebben al die mensen dan van die stappen-teller-bandjes-die-lijken-op-nephorloges om?). Maar, wat een feest is dat! Drie keer raden wat ik steeds als eerste doe als ik einde dag mijn appartement binnenkom. Ik zit nu gemiddeld op de 10-15 kilometer per dag. Jaja, ik stiefel gewoon de hele stad door, hoor. Never a dull moment. I’m lovin’ it, parapapapaaaa. 

Continue Reading