Hello New York!

Never give up on a dream because of the time it will take to accomplish it. Time will pass anyway’, zei ooit een wijze auteur in de jaren ’60. Een Amerikaan. Ene Earl Nightingale (en nee, schaam je niet, ik had ook nog nooit van de beste man gehoord). Enfin, hoe cliché het ook klinkt, meneer Nightingale was damn right.

Context? Ja, die zal ik even geven. Al sinds ik hier voor de eerste keer rond hobbelde als kleine banjer, die nog geen ‘prik’ lustte, ben ik fan van New York. Even voor jullie referentiekader: ik vond het in het Guggenheim leuker om in rondjes naar beneden te rennen, dan de architectuur of de kunst die daar de muren verrijkte te aanschouwen. (Dan heb je een beetje een idee).

En al helemaal nadat ik hier in 2014 met mezelf over Fifth liep, dacht ik: ik moet hier ooit gewoond hebben. Deze urban jungle aan wolkenkrabbers heeft een onverklaarbare mysterieuze aantrekkingskracht.

Jaja, leuk bedacht maar hoe ga je dat doen dan? Sparen! Heel veel sparen. Oh, en uiteindelijk gewoon je ticket boeken zodat je niet meer terug kan. Want ja, ergens is het natuurlijk ook doodeng. Maar na ruim een jaar geld apart te hebben gezet, heb ik mijn kamerinboedel verplaatst naar kartonnen dozen en mijn koffer gepakt. Daar vertrok ik dan afgelopen vrijdag in de vroege ochtend met mijn groene, lelijke koffer naar Schiphol.

Thank the lord dat een vriendinnetje mij wegbracht, want bij de incheckbalie bleek die groene hutkoffer van mij maar liefst 27 kilo(!) te tellen. Hoe dan. Of ik er even ‘wat’ uit kon halen. Top. Ik zweer dat het door de koffer komt, die is an sich gewoon heel zwaar. ‘In New York koop ik wel een nieuwe’, zei ik nog. Vloekend op dat onding. 

Inmiddels ben ik alweer twee dagen in New York en zou het liefst nu al niet meer weggaan. Wat een geweldige stad! Het eerste dat ik deed? Een bagel met cream cheese scoren en deze oppeuzelen in het zonnetje op de tribune op Times Square. Waar mijn straat trouwens op uitkomt(?!) Hello New York!

Continue Reading