Dit is waarom je dus wél op tour moet door NYC

20-Something op tour door New York

‘Tours.’ Normaal gesproken blijf ik er ver weg van. Al helemaal als dit betekent achter een vlaggetje aan lopen, geaccompagneerd door half China. Of: aan boord stappen van zo’n rode bus met dubbeldek, met poncho aan en al…Nee, als ware reisliefhebber ontdek ik liever zelf de stad. Tot afgelopen vrijdag, toen ik werd uitgenodigd door de mannen van BE NY tours. Wat een topdag. In dit blog vertel ik je waarom je dus wél op tour moet in New York! 

Hotdogs, Central Park en de Empire State, toch?
In New York word je doodgegooid met touraanbieders. Zeker op Times Square ben je nergens veilig. Daar krijg ik altijd sterk de neiging een sprintje in te zetten. Je kunt hier per tuk-tuk, boot, fiets en zelfs per helikopter de stad verkennen. En die brengen je allemaal braaf langs alle usual suspects, toeristische hotspots en must-see highlights. Maar geloof mij, die kun je zelf ook echt wel vinden. Iets met Maps en een blauwe bol.

Street art op tour door New York
Street art in Little Italy

Als een echte New Yorker
Dus doe mij – en vooral jezelf – een lol en ga alsjeblieft niet op tempo slak-op-vakantie achter zo’n kluitje aan. Boek liever een tour, die in plaats van een ‘tour’ een ware New Yorkse experience is. Waar je feitjes leert die alleen de locals weten; architectuur en street art aanschouwt waar je anders spontaan voorbijgelopen was; en waar je je eigenlijk voor even een échte New Yorker voelt. De beste mannen nemen je zelfs mee naar de supermarkt! How’s that for a local experience? En ik maar denken dat ik inmiddels aardig wat wist over deze stad…

Op pad door Lower Manhattan, paraat met ijsje in de hand, struinen we door de gezellige straatjes van SoHo, waar ik leer over de geschiedenis van de 19-eeuwse gietijzeren bouwstijl tot aan hoe te shoppen in een supermarkt in Chinatown. Maar ook hoe je in één oogopslag ziet of je wel of niet bij een restaurant moet eten en waarom beroemde street art steeds verder verdwijnt in Little Italy, Chinatown en Nolita. Oh, en waar je het lekkerste vegan ijs kan eten, of de beste dumplings van Manhattan. (En ehmmm, nog veel meer! Maar alles verklappen, is ook zowat).

Street art in New York

Bonuspunten: de tours zijn gewoon in het Nederlands, waardoor je alle info goed kunt meekrijgen. Super chill! De slogan van BE NY luidt ook: ‘Come as a traveller, go as a New Yorker.’ Nou, dat klopt toch aardig. Ik was al fan van het boek dat ik twee jaar geleden kreeg, ik weet niet waarom ik nog zo verbaasd was dat ik ook fan ben van de BE NY tours. Oja, omdat het ‘tours’ heet. Well, don’t let the name fool ya, people!

Oh en pssst… trek je niets aan van BE NY’s liefde voor Belgen, ook als Nederlander ben je van harte welkom. (Time to change that name guys!)

Chinatown in New York
Het levendige Chinatown in Lower Manhattan

ESTA aanvragen voor de VS
Ga je binnenkort ook op stedentrip naar the Big Apple? Vergeet dan niet om een ESTA aan te vragen voor de VS. Anders kom je het land niet in. No worries, je kunt jouw reistoestemming gewoon online aanvragen via een simpel ESTA formulier. Dit kan via de Amerikaanse overheid website, waar je moet betalen via Paypal en alle uitgebreide vragen in het Engels moet beantwoorden. Maar tegen een kleine extra vergoeding kun je via deze website online, binnen 5 minuten, een stuk gemakkelijker jouw ESTA aanvragen. Beantwoord alle vragen gewoon in het Nederlands en ontvang binnen 17 minuten jouw ESTA reistoestemming in je inbox. Deze wordt automatisch gekoppeld aan je paspoort, dus je hoeft ook niets te printen. Ideaal, ik ben fan!

 

Dit blog is geschreven in samenwerking met Visumbuitenland.nl.

Continue Reading

Wonen in New York City

20-Something New York

‘New York is wel echt jouw stad hè?’ vroeg iemand mij laatst. Ehhhhh moest ik daar echt nog antwoord op geven? Al zijn de meningen daarover dus rijkelijk verdeeld. De meesten vinden het fantastisch om er een week rond te hobbelen en het roerige straatbeeld in zich op te nemen, maar gaan daarna maar al te graag weer rechtsomkeert. Terug naar het land waar de rode lampen van een het stoplicht nog iets betekenen; waar iedereen netjes opzij gaat bij het geluid van de brandweer; en waar Trump niet regeert.

Oh, en je na je blindedarmoperatie niet een bankroof hoeft te plannen of een nier te verkopen op de zwarte Libanese markt.

It swallows you up and spits you out
Iets met: vies, druk en kneiters duur. Maar bovenal is het volgens mij de overweldiging waar men niet langer dan een week mee wil dealen. ‘It swallows you up and spits you out’ is een bekend gezegde. Maar iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik verliefd ben op deze stad. Nee, niet op m’n nieuwe paar Michael Kors, de bulldogpuppy van de buren of op Orlando Bloom. Maar op de stad die voelt zoals het schoolplein vroeger deed. Eén groot speelparadijs, waar je opkijkt naar alles en iedereen om je heen. En je, nadat de bel gaat, je eigenlijk liever nog wat langer had willen blijven.

Gelukkig is deze dazzling playground komende vier weken weer voor even mijn thuis. En aangezien ik telkens weer dezelfde vraag krijg, waarom ik steeds weer terugga, bij dezen mijn ode aan New York. En nee, dit is zeker niet New York’s eerste love letter ooit. En ook zeker niet de laatste. But for what it’s worth: here’s mine.  

Kijk eens omhoog…
OK, ik ben wel degelijk fan van Amsterdam, begrijp mij niet verkeerd. But, you can’t compare the two. Op een zonnige dag vaar je daar over de grachten, chill je in het Vondelpark en ga je lekker bbq’en op je mini balkon of gewoon voor op de stoep. Hier, kijk je naast voorruit, ook ómhoog. Omzoomd door de gigantische, in de zon glinsterende wolkenkrabbers, die voor mij fungeren als een soort energy boost. Een constante reminder dat alles mogelijk is. Een soort extra drive voor je innerlijke ambitie.

De wereld aan je voeten
Ik weet niet hoe het met jullie is, maar ik houd er echt van om bovenop de daken te staan. En in New York betekent dit uitzicht over een oase aan wolkenkrabbers, met de wereld letterlijk aan je voeten. Het is af en toe the perfect escape, voor als het je daarbeneden even te druk wordt. En, kom op, dat is toch het ultieme gevoel van vrijheid? En tja, als je dat eenmaal hebt gezien, kom je op een rooftop in Amsterdam al snel van een koude kermis thuis. En lijkt het uitzicht een beetje op een platte pannenkoek met wat kersen erop…

Great place to BEE
Oké, volgens mij is dit algemeen bekend, maar voor degenen die dit nog niet wisten: ik ben dus doodsbang voor wespen. En ok, bijen waarvan ik denk dat het wespen zijn. Hommels? Die vind ik dus lief. En jaja, je voelt ‘m aankomen. Dankzij de urban jungle is het hier bijzonder onaantrekkelijk om als wesp te leven. Ik hoef hier dus – bijna nooit – zo’n awkward kamikaze sprint te trekken vanaf een vol terras, wanneer er weer eens zo’n zwart-geel-schijtbeest mij net iets te lang blijft terroriseren.

Lang leve genummerde straten
Ik heb dus het richtingsgevoel van een garnaal. Tja, ik zeg het maar gewoon eerlijk. Het is zelfs zo erg, dat ik voor een ‘onbekende’ locatie vaak een extra 15 minuten reistijd incalculeer, zodat ik altijd vooralsnog op tijd ben. Verdwalen is bij mij aan de orde van de dag, en als mijn telefoon uitvalt – lees: mijn life-line Google Maps – is er regelrechte paniek. Maar niet in New York, waar de avenues en straten gewoon NUMMERS hebben. Can I get a Hallelujah? Hadden we dat maar in Amsterdam… *zucht. 

Me, myself and I
In je eentje uiteten gaan. In Amsterdam zou ik het niet zo snel doen. Hier? Nou, ik schrijf deze blog momenteel vanaf een overvol terras waar ik met me, myself and I een overheerlijke pasta naar binnen werk. Dit is dus ook één van de dingen die ik zo kan waarderen aan NYC: met jezelf uiteten gaan. Alleen. In een vol restaurant. En niemand die je raar aankijkt. Heerlijk.

Daarnaast is New York een stad waar je je ook best wel eens eenzaam kunt voelen. Dit, terwijl je omgeven bent door 8,5 miljoen mensen. Wat er dus voor zorgt dat er niet echt ruimte is om daar bij stil te staan. Het dwingt je zowat to get yourself out there. Niemand zit op je te wachten of staat voor je in de rij, je zult er zelf wat van moeten maken. Time to thicken that skin!

24/7 leven
Je hoeft je hier geen zorgen te maken dat de AH dicht is na tienen, of überhaupt dan pas opengaat op zondagochtend. Hier kun je 24/7 op elke hoek wel eten kopen. Ben je bijvoorbeeld door die uit de hand gelopen werkborrel vergeten om nog een panty te kopen voor morgen, hop je toch gewoon even de H&M in? Die is op Times Square namelijk gewoon open tot 01.00 AM. En op zondag zelfs tot 02.00 uur. (Ik ben dus heel erg benieuwd of er mensen zijn die dronken shoppen, *rats* die creditcard erdoorheen jassen en ‘s ochtends denken: holy-f wat heb ik allemaal gekocht? Een beetje als wanneer ik boodschappen doe met een kater – lees: zieke dorst en vreetbuien – en dan ook onnodig veel eten en drinken in m’n mandje gooi wat ik anders nooit eet).

Life’s tough, get a (Yankees) helmet
Iedereen weet: New York is een harde stad. Sinatra zong het al; if you can make it here, you can make it anywhere.’ Ik gok dat dat slaat op succes. Maar ik zie het eerder als survival-kit. Mijn moeder zei vroeger: ‘als je daar dood neervalt, is er een kans dat niemand je opraapt, hoor.’ En ja, die kans is er. Er lopen namelijk behoorlijk wat straatgekkies rond onder invloed van alles wat God verboden heeft, en grote kans dat als jij flauwvalt ze denken dat je ook zo’n bad-shit-crazy-ass bent, die denkt dat ze de Queen of Persia is of in haar eigen wereld auditie doet voor Cirque du Soleil. Hoe dan ook: de stad leert je wat harder te worden. Het is aan jou hoe je ermee om gaat. Het slokt je op en spuugt je uit, maar wel met een aantal harde lessen rijker. Just don’t get swallowed as a whole ; )

 

Continue Reading

Millennial coaching: al dat ‘moeten?’ In de kliko! (WIN!)

Millennial coaching met Daan Klever

Succes. It’s a funny thing. Want wij millennials – ja, jongens ik scheer ons voor het gemak even allemaal over één kam – streven het allemaal na, alsof het een heilige Indische God is. Een utopische eindbestemming, waar je maar niet aankomt. Een soort blind happen naar Peijnenburg.

Maar, wat is dat dan precies? Dat ‘grote succes’ waar we allemaal zo op azen, vraag ik. “Dat is voor iedereen anders” aldus Millennial Coach Daan Klever. “Voor de één betekent dit carrière en prestige, terwijl de ander ernaar streeft al werkend de wereld over te reizen.” Hmm, ik gok dat hij met dat laatste wellicht mij bedoelt.

Woensdagmiddag nam ik de proef op de som en had ik mijn allereerste coachsessie ooit. Bij Daan dus. En ik koos voor zijn befaamde powercoachsessie: ‘quick wins en uitdagende eye-openers’ dat leek me wel wat. En ja, befaamd ja, want deze jongeman stond afgelopen week, geïnterviewd en al, pontificaal in NRC. Dus ik, als nuchtere millennial – doch fanatiek Peijnenburghapper ­– werd toch wel erg nieuwsgierig.

 

‘We leven zo toe naar dat ene ideaalbeeld dat ons is opgelegd […]’

 

“En waarom vind je dat eigenlijk zo lastig, dat ‘nee’ zeggen?”, vraagt hij, terwijl we al struinend in het zonnetje de grachten aflopen van Amsterdam. Auch, meteen raak, dacht ik.

Ik hoor je denken: huh, maar is deze coachsessie dan niet werk gerelateerd? Nee. Dat dacht ik dus ook meteen; waar gaat dit heen? We moeten het toch hebben over mijn carrière, slimme keuzes maken, stappen zetten, ehm? Nogmaals, nee dus. Daan legt uit dat het meer gaat over persoonlijk leiderschap, zodat jij je leven kunt leiden zoals jij dat wilt.

 

‘Velen van ons committeren zich aan de manier van leven die van ons verwacht wordt’

 

En presteren zul je
“Kijk, we leven in een prestatiecultuur die geleid wordt door de verwachtingen van anderen. Velen committeren zich ook aan de manier van leven die van ons verwacht wordt”, aldus Daan. “We leven zo toe naar dat ene ideaalbeeld dat ons is opgelegd, dat najagen van dat grote succes. Maar vraag jezelf eens af: wat betekent succes nou voor jóu?” Hij wil de status quo challengen en dat vind ik naast bewonderingswaardig, ook zó essentieel. “Wat is nou opgelegd als succes en wat definieer jij zelf als ‘succes’?” vraagt hij. Ai, weer zo’n knoepert van een vraag.

Ikzelf merk onder ons ambitieuze millennials vaak een vooroordeel over coaching. ‘Nou, dat heb ik niet nodig,’ hoor je dan. Of: ‘Ja maar ik heb toch geen probleem?’ Nee, wake up guys, daar gaat coaching dus ook niet over. Geef toe: ook jij vraagt je weleens af: kak, is dit het nou? Heb ik hier nou 5 jaar voor gestudeerd? Of: Wat wil ik nou écht?

Als een nutteloos pak vla met FOMO
Ongetwijfeld heb je jezelf ook wel eens gevonden, ergens miserabel in een hoekje, staand op een borrel als een nutteloos pak vla, omdat je móest. Die persoon was immers ook op jóuw verjaardag gekomen. Of jezelf rete-moe toch nog naar dat festival sleurt, omdat die FOMO het weer van je wint. “Coaching is geen vereiste”, zegt Daan. “Maar ik denk zeker dat iedereen het kan gebruiken.” En trouwens, hoe fijn is het – even tussendoor hoor – dat je dan niet plaats hoeft te nemen op de rode Freud bank tegenover een wollig type die jouw innerlijke demonen tot leven brengt, maar gewoon een rondje Vondelpark kunt doen? Of de grachten afstruint terwijl je werkt aan je persoonlijke groei, met een sparringpartner van jouw leeftijd. Ik vond het een verademing. “Die negatieve associatie met coaching onder millennials moet ervan af. Want zeker binnen onze generatie, waarin we zoveel moeten van onszelf, kan het je echt helpen je leven te leiden zoals jij dat wilt.”

 

‘Coaching is geen vereiste, maar iedereen kan het gebruiken’

 

Partijtje druk promotie maken
Daan beschrijft zijn Persoonlijk Leiderschap traject als het ware als een tool. “Een tool waarmee je supersnel focus krijgt op wie je bent, waar je krachten en talenten liggen, maar vooral ook om te ontcijferen wat je nou écht wilt en daar eindelijk eens werk van gaat maken.” We zitten met zijn allen op die alsmaar doordenderende stoomtrein, ons een partijtje druk te maken over promotie maken, sociaal zijn en leuke dingen doen, vervolgens op social media natuurlijk laten zien hoe leuk ons leven wel niet is, en niet te vergeten ook die toffe, verre reizen maken. Maar spring er af en toe eens af – van die trein. Gewoon voor een uurtje een goed gesprek. Niks geen zweverig gedoe (thank god). Dus tja jongens, ook ik ben om. Al dat ‘moeten’… hop, in de kliko ermee.

WIN!
Wil jij ook eens zo’n Powercoachingsessie proberen? Daan geeft 1 sessie gratis weg! Like de 20-Something pagina (als je dat nog niet hebt gedaan!) en laat in een reactie achter waarom jij deze sessie zou moeten winnen!

Continue Reading