‘Breukelen’: Flea market & crossing the Bridge

Terwijl ik in Starbucks een slok probeer te nemen van mijn – nog veel te hete – latte, begint mijn koffiebuurman aan het tafeltje naast mij tegen mij aan te babbelen. ‘Anything exiting going on?’ Ik vertel hem dat ik een blog aan het schrijven ben en hij vraagt waar ik vandaan kom. ‘Amsterdam? Oh wauw, that’s a long swim… but hey, you made it!’ Ik moet lachen en voor ik kan antwoorden, reageert hij: ‘Welcome! Though, je kunt deze plek ook thuis noemen, je roots liggen natuurlijk deels hier.’ True. En al mogen we dan over 1626 spreken – het moment dat de Nederlanders het eiland Manhattan kochten van de Indianen voor 60 gulden (!) – technisch gezien, was het inderdaad ooit een Nederlandse kolonie.

Het leuke is, dat waar je ook loopt in New York, de Nederlandse sporen nog overal zichtbaar zijn. Van Harlem en de Holland Tunnel, tot aan New-Amsterdam Avenue en Gansevoort Street (vernoemd naar Peter Gansevoort). Maar ook Brooklyn (Breukelen), waar ik afgelopen zondag de metro naartoe heb gepakt. Hier is elke week, midden onder de boog van de indrukwekkende Manhattan Bridge in DUMBO District, de Sunday Brooklyn Flea!

header brook

Mega leuk. Een knusse vlooienmarkt, met zo’n 75 kraampjes aan vintage kleding en meubels, handgemaakte sieraden en tapijten, collectors items en food stands. Kortom: van klassieke polaroid camera’s en verkleurde Toy Story poppetjes, tot oude platen en vintage spijker jacks. De perfecte spot voor het vinden van unieke items, want een ding is zeker: alles wat er hangt, staat of ligt is one of a kind. Je moet overigens wel bereid zijn wat tijd ervoor uit te trekken, want alles ligt lekker dicht op- en door elkaar. (Maar, ik zeg er eerlijk bij: soms liggen er wat schmutzige spulletjes tussen waarvan je denkt; heb je dat soms ergens uit de Hudson gevist? Then again, misschien waardeer ik soms wel de vintage-heid ervan niet genoeg…).

flea market2

Enfin, de ervaring alleen al is zeker de moeite waard om hier een zondagmiddag te besteden. Aan het einde van het marktje, volg je namelijk de Manhattan Bridge richting het water, waar links van je ineens de Brooklyn Bridge opdoemt. Hoe tof! Uiteraard was het die dag tropisch warm, met een brandende zon op je bol, maar fuck it. Nu ik er toch ben: ‘attraversiamo!’ (Voor degene die Eat, Pray, Love niet hebben gezien: dat betekent ‘laten we oversteken’ in het Italiaans.

brug

Onderweg naar de overkant biedt de brug een top uitzicht over de stad, het vrijheidsbeeld en Ellis Island. In plaats van door de stad lopen met je hoofd in je nek, turend naar de pieken van alle hoge wolkenkrabbers, kijk je nu uit over heel Manhattan en, beter nog, loop je er recht op af. Eenmaal aan de overkant, kom je terecht in het Financial District, waar je ook meteen een aantal highlights kunt afvinken. Bekijk hier onder andere het 9/11 Memorial, bezoek het museum, of aanschouw het ‘nieuwe’ One World Trade Center (tja, daarvoor moet je net weer wel even je hoofd in je nek leggen).

Continue Reading

Movie night at the park!

Daar stond ik dan, paraat met kleedje 1, 2 en 3. Om ‘alvast’ een stukje land te veroveren op the big lawn van Bryant Park. Nou, vergeet het ‘alvast’, want om 20 over 5, ongeveer 20 minuten na de toegestane tijd, stond ik daar met mijn mond vol tanden aan het randje van het grasveld. Het leek wel een levend potje Risk, waarbij iedereen vrijwel zijn territoria al veroverd had.

Ach, in een poging te lijken op een echte, vastberaden New Yorker die zich niet liet kennen, squeezde ik mijn billen ergens tussen twee kleedjes op de grond en rolde strategisch – doch sneaky – steeds verder de kleedjes uit. Iedereen bewaakte zijn doekenfort, zoals een kip haar eieren. Maar ik moet toegeven: ik snap nu waarom. Een filmpje kijken in het park, is in New York niet zomaar een filmpje kijken in het park. Daar zaten we dan, samen met honderden New Yorkers naar hetzelfde GIGA scherm te kijken, naar wat blijkbaar een Amerikaanse klassieker was. Ferris Bueller’s Day Off. Wat een topfilm. Wat een ervaring. En dan ook nog eens vergezeld door Joey’s one and only gigantische pepperoni pizza slices, in combinatie met, uiteraard, popcorn. En alsof dat an sich niet al één-groot-festijn was, stond ineens het halve publiek op en begon uitbundig te dansen. Ik dacht, oh dit is het einde van de film… maar de ondertiteling kwam niet.

Nee, dit was gewoon prima halverwege primetime, blijkbaar tijdens een favoriete scène in de film. Ach, waarom ook niet. Wave your hands like you just don’t care. Ik ben weer een hele ervaring rijker. Schitterend. En oh, zo heerlijk Amerikaans. Schrijf mij maar in voor die Green Card lottery, ik ben verkocht. Sold. Dunzo.

PS: Ik ben nog hard bezig met het verbeteren van mijn film-skills, zoals je kunt zien. Dit was (stiekem) mijn eerste geüploade filmpje opYouTube ooit. So sorry for that, I’ll be better next time. Maar, man man man, hoe leuk is dit?! 

Continue Reading

MoMa: Selfiesticks en vergrootglazen

Oké, ik moet eerlijk toegeven; ik was vroeger dus stiekem een van die nerds die het vak kunstgeschiedenis echt leuk vond om te volgen. Uiteraard was dat nogal ‘uncool’ dus dat hield ik lekker voor mijzelf. Sommige kunststromingen kan ik zeer waarderen, andere… tja, gewoon niet. En als ik dan toch al aan het biechten ben: sommige kunst snap ik ook gewoon niet. Ik weet niet of ik dan te narrow-minded ben, maar afgelopen vrijdagavond liep ik door het mooie MoMa gebouw, af en toe starend naar de muur, zoals vroeger in mijn wiskundelessen naar het schoolbord.

Zelfs ná het lezen van de beschrijving, denk ik soms: oké, dit hangt dan in het MoMa. But why? Volgens mij had een 3-jarige met vingerverf hier ook zijn initialen onder kunnen krabbelen. Of een of andere josti, na een lamme bui. En nee, dan heb ik het dus niet over die vierkante doeken die compleet in één kleur geverfd zijn. Ja, ook daarbij vind ik het soms vrij lastig het kunstzinnige ervan in te zien.

Collage

Enfin, de drie verdiepingen daarboven maakten alles goed. Daar waren ze dan hoor; onze Nederlandse kunsthelden: Piet en Vincent. Oftewel Mondriaan en Van Gogh. Maar ook Andy Warhol, Edgar Degas en Pablo sierden de muren met hun beroemde werken. En ik? Ik deed stiekem een vreugdedansje na elke verdieping omhoog. Hoe tof om deze werken eindelijk eens in het echt te kunnen bewonderen! Al was dat bij ‘De Sterrennacht’ van Van Gogh nog een redelijke uitdaging. De ruimte voor het schilderij was vrij permanent geconfisqueerd door half Azië. Iets met selfiesticks en vergrootglazen. Ach, gelukkig was ik net zo enthousiast.

IMG_0928

PS: Het leuke aan New York, is dat bijna elk museum wel een moment in de week geen entreeprijzen rekent. Goed opletten dus, voor je de volle pond betaalt!

Continue Reading