Movie night at the park!

Daar stond ik dan, paraat met kleedje 1, 2 en 3. Om ‘alvast’ een stukje land te veroveren op the big lawn van Bryant Park. Nou, vergeet het ‘alvast’, want om 20 over 5, ongeveer 20 minuten na de toegestane tijd, stond ik daar met mijn mond vol tanden aan het randje van het grasveld. Het leek wel een levend potje Risk, waarbij iedereen vrijwel zijn territoria al veroverd had.

Ach, in een poging te lijken op een echte, vastberaden New Yorker die zich niet liet kennen, squeezde ik mijn billen ergens tussen twee kleedjes op de grond en rolde strategisch – doch sneaky – steeds verder de kleedjes uit. Iedereen bewaakte zijn doekenfort, zoals een kip haar eieren. Maar ik moet toegeven: ik snap nu waarom. Een filmpje kijken in het park, is in New York niet zomaar een filmpje kijken in het park. Daar zaten we dan, samen met honderden New Yorkers naar hetzelfde GIGA scherm te kijken, naar wat blijkbaar een Amerikaanse klassieker was. Ferris Bueller’s Day Off. Wat een topfilm. Wat een ervaring. En dan ook nog eens vergezeld door Joey’s one and only gigantische pepperoni pizza slices, in combinatie met, uiteraard, popcorn. En alsof dat an sich niet al één-groot-festijn was, stond ineens het halve publiek op en begon uitbundig te dansen. Ik dacht, oh dit is het einde van de film… maar de ondertiteling kwam niet.

Nee, dit was gewoon prima halverwege primetime, blijkbaar tijdens een favoriete scène in de film. Ach, waarom ook niet. Wave your hands like you just don’t care. Ik ben weer een hele ervaring rijker. Schitterend. En oh, zo heerlijk Amerikaans. Schrijf mij maar in voor die Green Card lottery, ik ben verkocht. Sold. Dunzo.

PS: Ik ben nog hard bezig met het verbeteren van mijn film-skills, zoals je kunt zien. Dit was (stiekem) mijn eerste geüploade filmpje opYouTube ooit. So sorry for that, I’ll be better next time. Maar, man man man, hoe leuk is dit?! 

Continue Reading

MoMa: Selfiesticks en vergrootglazen

Oké, ik moet eerlijk toegeven; ik was vroeger dus stiekem een van die nerds die het vak kunstgeschiedenis echt leuk vond om te volgen. Uiteraard was dat nogal ‘uncool’ dus dat hield ik lekker voor mijzelf. Sommige kunststromingen kan ik zeer waarderen, andere… tja, gewoon niet. En als ik dan toch al aan het biechten ben: sommige kunst snap ik ook gewoon niet. Ik weet niet of ik dan te narrow-minded ben, maar afgelopen vrijdagavond liep ik door het mooie MoMa gebouw, af en toe starend naar de muur, zoals vroeger in mijn wiskundelessen naar het schoolbord.

Zelfs ná het lezen van de beschrijving, denk ik soms: oké, dit hangt dan in het MoMa. But why? Volgens mij had een 3-jarige met vingerverf hier ook zijn initialen onder kunnen krabbelen. Of een of andere josti, na een lamme bui. En nee, dan heb ik het dus niet over die vierkante doeken die compleet in één kleur geverfd zijn. Ja, ook daarbij vind ik het soms vrij lastig het kunstzinnige ervan in te zien.

Collage

Enfin, de drie verdiepingen daarboven maakten alles goed. Daar waren ze dan hoor; onze Nederlandse kunsthelden: Piet en Vincent. Oftewel Mondriaan en Van Gogh. Maar ook Andy Warhol, Edgar Degas en Pablo sierden de muren met hun beroemde werken. En ik? Ik deed stiekem een vreugdedansje na elke verdieping omhoog. Hoe tof om deze werken eindelijk eens in het echt te kunnen bewonderen! Al was dat bij ‘De Sterrennacht’ van Van Gogh nog een redelijke uitdaging. De ruimte voor het schilderij was vrij permanent geconfisqueerd door half Azië. Iets met selfiesticks en vergrootglazen. Ach, gelukkig was ik net zo enthousiast.

IMG_0928

PS: Het leuke aan New York, is dat bijna elk museum wel een moment in de week geen entreeprijzen rekent. Goed opletten dus, voor je de volle pond betaalt!

Continue Reading