Solo reizen: een maand naar Italië (Turijn)

Turijn

Eens in de zoveel tijd ontsnap ik graag aan de waan van Amsterdam. Zo was ik in februari een maand op Bali en in juni stond Turijn op de planning: de voormalige hoofdstad van Italië.  Een prachtige stad waar je rondloopt in een idyllisch decor van barokpaleizen, riante piazza’s en historische koffiehuizen. Met nauwelijks toeristen of Engelssprekende Piemontezen.

‘Il dolce far niente’

Helaas door een lange, lange tijd teveel stress stevende ik sneller af op een burn-out, dan ik zelf doorhad. Het grootste probleem was dat ik niet meer wist hoe ik moest ontspannen. Ik stond de héle tijd ‘aan.’ Ik moest het opnieuw leren. Ontspannen. Niets doen. Op mijn handen zitten. Een van de dingen die ik super moeilijk vind. ‘Il dolce far niente’ betekent letterlijk de ‘zaligheid van het nietsdoen;’ een edele kunst die Italianen al eeuwenlang beoefenen. En als ik het ergens kan leren, moet het daar zijn dacht ik. Op naar Italië, dus!

Uitzicht vanaf Gran Madre
Uitzicht vanaf de Gran Madre op het Piazza Vittorio Veneto.

Imparare l’italiano: Italiaans leren in Turijn!

Naast de kunst van het nietsdoen, vertrok ik natuurlijk ook naar Italië voor het goddelijke eten, de wijnen uit de regio en… om de taal te leren! En dat is maar goed ook, want in Turijn spreken ze over het algemeen niet echt Engels. Via de gerenommeerde talenschool Ciao Italy mocht ik een week een intensieve talencursus Italiaans volgen. Gelukkig was deze cursus voor beginners, want verder dan ‘buongiorno’ en ‘quanto costa’ kwam ik niet. Negen van de tien keer gooide ik er zelfs nog wat Spaans doorheen… Afijn, maandagmorgen om 9.00 uur sharp stond ik voor de school, waar ik Chiara ontmoette. Een lieve Italiaanse vrouw met een nooit-aflatende glimlach (zie foto) die met hart en ziel haar talenschool runt. Zo’n 10 jaar geleden opende ze de schooldeuren en verwelkomt sindsdien studenten van over de hele wereld. Ik kan oprecht iedereen aanraden eens een talencursus te volgen (sorry hoor, maar HOE leuk als je je eigen eten kunt bestellen in het Italiaans?).

Ja en mocht je dan naar Turijn gaan (eh hallo, doen!): schrijf je dan in bij Ciao Italy. Je leert razendsnel de taal en naast de klasuren organiseren ze ook allerlei activiteiten zoals kookworkshops, etentjes, stadstours, noem maar op. Je krijgt er gratis een Italiaanse familie bij. Daarnaast sta je verbaasd te kijken hoeveel je kunt leren in slechts 20 lesuren. Alsof je een week bij de nonnen bent geweest In Vught. (Overigens spreek je na één week intensief les natuurlijk nog geen vloeiend Italiaans, maar je komt er al aardig mee uit de voeten!)

Met Chiara bij Ciao Italy!
Met Chiara bij Ciao Italy!

Solo travel: op eigen houtje naar Italië

Ik heb niet bijgehouden hoe vaak ik de vraag wel niet kreeg. ‘Ga je echt alleen?’ Ehm, ja. ‘Naar Italië, een hele maand?’ Ja, ongeveer wel ja. ‘En je kent daar niemand?’ Nope. Ik ben eerlijk gezegd een beetje verbaasd over hóe verbaasd mensen erover zijn. Maar ik kan het iedereen aanraden. Ik blijf het zeggen: mocht je een maandje vanuit een ander land je werk kunnen doen, doe het! Zo hoef je niet op een stedentrip gestrest alle highlights in een week af te vinken met blaren en al, leer je een stad pas écht kennen en wie weet spreek je daarna ook nog een aardig woordje over de grens. Daarnaast is alleen reizen ook nog eens knetter leerzaam. Je hebt alle vrijheid en je hoeft met niets en niemand rekening te houden. Klinkt toch heerlijk?

Piazza Vittorio Veneto
Piazza Vittorio Veneto
soloreizen Italië
Aperitivo-uur werd mijn nieuwe happy hour ♡

Slow Food Movement in Turijn

Ja, we weten allemaal dat Italië een hemelse plek is voor foodies. Maar met name Turijn! De basiskwaliteit van het eten ligt hier belachelijk hoog en de prijzen verrassend laag. Het is niet voor niets de geboorte plaats van de Slow Food Movement, de tegenhanger van fast food. Het doel is het steevast blijven leveren van kwalitatieve, lokale producten en het behouden van ambachtelijke kennis en vaardigheden. Daarnaast staat Turijn bekend om de aperitivo traditie. En dit beste mensen, is echt werelds! Het aperitivo concept is ooit ontstaan eind 18e eeuw in Turijn, maar is inmiddels bekend in heel Italië.

Schuif rond een uur of 19.00/19.30 uur je knietjes onder een strak gedekt tafeltje op Piazza Vittorio Veneto of schuif aan bij een van de gezellige tafeltjes in de wijk Quadrilatero (mijn favoriet!). Bestel een Aperol Spritz en laat de hapjes maar komen! Je betaalt vaak zo’n 12 euro (inclusief wijn/cocktail) en dan krijg je een plank met verschillende soorten kazen, vlees, focaccia en dergelijke. Of je betaalt 6 euro voor een cocktail en krijgt wat focaccia, olijven en zoutjes erbij. Soms kun je zelf opscheppen en proeven van een uitgebreid buffet met verse goddelijkheden. (Oh en natúúrlijk komt nog een blog aan met de beste hotspots van Turijn!).

Een aperitivo plank bij Pastis (a la carte)
Een aperitivo plank (à la carte) bij Pastis in de oude wijk Quadrilatero 

Waarom ik dol ben op Turijn. En jij waarschijnlijk ook.

Je kent vast die eeuwig durende wachtrijen in de brandende zon voor het Colosseum in Rome of het Uffizi in Florence. Dan is Turijn echt een verademing. Ik zat soms op het terras en dan was ik (over)duidelijk de enige toerist. Daar zat ik dan, tussen de opgedofte donna’s op hakkken, met rood gestifte lippen en designertas, in m’n gerafelde Levis broekkie, crop-top en afgetrapte Nikes.

Naast de Italiaanse keuken, zijn ook de prijskaarten aantrekkelijk in Turijn. Voor een cappuccino betaal je hier 1,30 euro, ongeacht of je uitkijkt op een historisch plein, of ergens op een wankelend stoeltje zit in een van de smalle vicoli (zijstraatjes). Weinig toeristen, lage prijzen en rijke historie. De stad ademt nog altijd allure en een zekere aristocratie. Je aanschouwt Renaissance en Barok architecturen, eeuwenoude paleizen en grande piazza’s met kilometerslange arcaden. What’s not to love? 

Piazza San Carlo Turijn
Het Piazza San Carlo in Turijn
Pics or it didn't happen
Pics or it didn’t happen

De leukste Airbnb in Turijn

Vergeet even de standaard Italië-stedentrip naar het met toeristen overladen Florence, Cinque Terre, Venetië of Milaan. En pak je biezen richting Turijn. Ja echt, gewoon doen. Mocht het tegenvallen, krijg je je geld terug. Persoonlijk. Van mij. Oh, en mocht je nog een fijn huisje zoeken in Turijn, huur dan via Airbnb de poppige studio van Elisa in de mooie wijk Gran Madre. Gelegen aan de Corso Moncalieri, langs de weelderige oever van de rivier de Po. Loop de brug over en je staat midden op het prachtige Piazza Vittorio Veneto!

Kortom: Turijn zal je niet teleurstellen. I solemnly pizza promise you that. Stuur je nog ff een fotootje? Vind ik namelijk super leuk.

Digital nomad in Italië

Meer blogs over Italië? Die lees je hier!
Beeld: Dario Dusio / Cathelijn Paling

Continue Reading

Al na een week op Bali voel ik me thuis

Digital Nomad op Bali

Op mijn 19e vertrok ik voor 4 maanden naar Edinburgh, Schotland. Met een enkeltje tussen m’n vingers, stapte ik aan boord van één van die rammelende, vliegende autobussen van meneer Tony Ryan. Sindsdien neem ik me kéér op keer voor mijzelf nooit meer in die bouwpakketkisten te laten vervoeren. Maar in plaats van de angst voor neerstorten, zit de angst ‘m bij mij toch steeds in de portemonnee. En wint de prijsvechter het nog altijd van mijn utopische vliegangst.

 

Voor de oordelende lezers: dit enkeltje kostte mij welgeteld 16 euro. Ik herhaal: zestien euro. Kom op, dat doe je dan toch alleen al voor het verhaal? 

 

Goed. Daar stond ik dan. Voor m’n Schotse knalblauwe voordeur aan Steward Terrace. Niet wetende welke kant ik op moest voor de Uni, het centrum, of de supermarkt. Ik heb mij dan ook de eerste week zeer frequent afgevraagd waarom ik in me in hemelsnaam had opgegeven voor zo’n exchange program. En waarom in DE WERELD (letterlijk) ik dan koos voor SCHOTLAND. De eerste 36 uur was er non-stop regen. Nog nooit zoiets meegemaakt.

Voor even, voelde ik mij de grootste treurwilg op aard. Maar na 1,5 week wist ik het plekje in die ene Starbucks met het beste uitzicht op ’t eeuwenoude Edinburgh Kasteel, dat trots prijkt op de gedoofde vulkaan. Maakte ik vriendinnen die ik nu nóg spreek (10 jaar later). En kocht de Indiase Delihouder op de hoek – ongevraagd – speciaal voor mij Hollands beschuit in. Van Bolletje. Ja echt. Dus dat kocht ik elke week maar braaf.

‘Het is bijzonder, en goed te weten dat je overal een thuis kun creëren’, vertelde mijn moeder mij destijds. En daar moest ik vanochtend ineens aan denken, stappend door m’n Balinese uitgesneden houten voordeurtje, waar wij Hollandse maiden toch telkens effe voor moeten bukken.

Op tempo-slak (lees: 5 km per uur) tuf ik ons straatje uit op m’n scootertje, met de brandende zon op m’n toet. Op weg naar een van mijn favo koffietentjes hier in Canggu. Ik weet inmiddels de weg (voor zover dat mogelijk is met mijn portie richtingsgevoel). Mensen kennen mijn naam en ik die van hen. En ik weet wanneer ik nog net op tijd kan in-tunen voor die gestoord mooie zonsondergang.

Ik voel me thuis.

(28 februari zet ik mijn voetjes helaas alweer op het toestel terug naar Amsterdam. Op een Boeing 737-800 – dat dan weer wel. Thank God).

 

Meer blogs over Bali? Die lees je hier!

Continue Reading

Ik besloot een maandje te overwinteren op Bali, dat leek me wel wat

Digital Nomad in Canggu Bali

Canggu: hét Eldorado onder reislustig rondzwervend digirati

Ja, nu zul je misschien denken: Cath, wat is dit nou weer voor titel. Ik zou zeggen; lees lekker door en gij zult vinden.

Voor degenen die het nog niet wisten: ik ben dus een maandje overwinteren op Bali. Dat leek me wel wat. Want dat betekent 31 graden, in plaats van -2. Zon, in plaats van sneeuw. En nou ja, dat leek mij eigenlijk wel voldoende reden. En waar ga je dan naartoe? Als ‘digital nomad?’ Juist. Canggu. Het walhalla voor ons reislustige digirati. (Ja, zoek dat woord maar eens ff op. Heb ik ook gedaan. En ik vind dit eigenlijk veel leuker dan ‘digital nomad’). Maar de hamvraag: is het echt zó fantastisch leuk als mensen zeggen?

Dojo co-workspace in Canggu
Dojo co-workspace in Canggu, Bali

‘Digital nomad’ zet ik tussen aanhalingstekens, want ik begin onderhand stiekem een beetje jeuk te krijgen van deze term. (Sorry voor alle digital nomads die zich nu beledigd voelen). Maar, hoe dan ook, ik begin het te begrijpen. Je kunt natuurlijk lekker melancholisch zeggen dat ‘iedereen al naar Bali gaat’ en dat het nu echt ‘been there, done that’ is. Maar ja hoi! Canggu ís ook gewoon een mega fijne plek om voor een maandje naartoe te vluchten. Weg uit het razende leven in Amsterdam. Hier kun je met je slippers, flamingo-shorts en Hawaii shirt naar werk. Sip je aan een dragonfruit juice terwijl je turend over je laptopscherm uitkijkt op een uitnodigende verkoelende pool. Is je ontbijt elke dag een feest op je bord, voor slechts een paar euro. En woon je in een villa, gewoon omdat dat kan.

Brekkie @ Gypsy
Brekkie @ Gypsy

Maar, eerlijk is eerlijk. Na 26 uur reizen per tram, trein, vliegtuig, nog een vliegtuig, en een taxi, met als bonus een jetlag door 7 uur tijdverschil, was het wel even acclimatiseren. Tja, dat ga ik niet romantiseren. Maar al na twee dagen had ik het door. Waarom iedereen praat over Canggu als een soort heilige graal onder de tropische digitale nomaden dorpen. Waarom het nu al maanden, onverslagen, die eerste plek op Nomadlist trotseert. En waarom iedereen hier na een maand denkt: dikke later, ik ga #nooitmeernaarhuis. Maar dan ook nog eens voor het ‘echie.’ Ze gaan namelijk écht niet meer naar huis. En ik geef ze groot gelijk.

sunset @ La Brisa
Sunset @ La Brisa

Als een God op Bali
Een massage? 3 euro en 16 cent. Instagramwaardige smoothiebowl met een hele wildernis aan tropisch fruit? 4 euro zoveel. Huur? Iets meer dan 500 euro voor een plekkie in een villa (slaapkamer + eigen badkamer). Oh, en een zwembad én sprookjesachtige jungle tuin. En de zonsondergangen? Ja lekker cheesy, maar die zijn hier gewoon onbetaalbaar. Welkom in Canggu – het digital nomad hart van Bali.

Je vraagt je dan toch ff af, wat je in hemelsnaam in Amsterdam doet. Met die 800 euro aan maandelijkse huur voor je gedeelde dwergappartement. Je massages voor 85 euro per 30 minuten. Je  brekkies buiten de deur voor vier keer zoveel. En waarom je toch steevast ruim 4,5 euro blijft neertellen voor die Starbucks koffie. Dan leef je toch liever als God op Bali, of…? Ben ik nou gek?

Dus het antwoord is: ja. Het is hier echt zo fantastisch leuk als mensen zeggen. Amsterdam, eat your heart out. Ik ruil je met liefde ‘ff’ een maandje in voor dit tropisch eldorado.

Continue Reading