Search results

36 results found.

Ik was het niet van ‘plan’

Cathelijnpaling.nl

Bijna elke week krijg ik de vraag: ‘hé maar Cath, wat is je plan dan nu?’ of ‘wat ben je überhaupt van plan?’ Telkens komt dat ‘plan’ weer terug. Ik heb ‘m al in vele vormen gehoord. Logisch ook, want ik had altijd de gróótste plannen. Ging ik niet twee maanden (na m’n Master voor de lol – ja, echt) nog studeren aan UC Berkeley, dan ging ik wel drie maanden op sabbatical naar New York. Want hè, life is short. (And I get easily bored).

Maar voor het eerst in mijn leven, heb ik dus geen plan. En dat is écht een verademing. En tja, misschien kun je dat ook als een soort van ‘plan’ zien? Natuurlijk kan ik er wel weer eentje gaan bedenken. Maar… dat ben ik dus niet van plan. (HAHA).

Goudvis-sitten bij de buren
Ik merk dat velen om mij heen goed gedijen in een cultuur van bepaalde zekerheid (lees: elke maand die zak pecunias op je rekening). Orde en regelmaat. En dat is hartstikke begrijpelijk. Zeker in Amsterdam, waar je huur elke maand zo knotsknetter hoog is, dat je je bijna geroepen voelt in het weekend bij te klussen bij Ome Bert’s bakkerij. Of spontaan te gaan babysitten op de goudvis van je onderburen. En dan heb ik het nog niet eens over alle sociale gekkigheid in het weekend, waarvan – ja, geef toe – de FOMO het toch altijd van je wint. En de alcohol overigens ook, laten we wel wezen. Op vrijdag 18.00 uur vliegen die biertjes als warme broodjes over de toonbank.

Als een vis in het water. OK, zeespons dan.
Sinds ik mijn baan heb opgezegd, is geen enkele dag hetzelfde. Ik ontmoet elke week nieuwe, inspirerende mensen. Krijg af en toe een paar weken een kijkje in de keuken bij interessante grote bedrijven of juist ambitieuze start-ups. Werk waar ik ook wil (heel Amsterdam = my playground) en sta werkelijk overal voor open. Wat mega tof is, want zo komen er dingen op mijn pad waar ik anders nooit de tijd of ruimte voor had gehad. Je kunt alles ontdekken, exploiteren en uitproberen. En ondertussen leer ik zo ontzettend veel! Ik voel mij een soort nieuwsgierige SpongeBob die alle kennis en tips maar al te graag in zich opneemt. Dus mijn ‘plan?’ Ik ga voorlopig als ambitieuze zeespons door het leven. Maar dan zonder knuffelgewichtheffen en squarepants, lakschoentjes of rode das. Ben je mal.

 

Continue Reading

Column: zonder Google Maps ben ik nergens. Letterlijk.

Mensen die mij goed kennen, weten dat ik niet zo sterk ben in het vinden van de weg. Ik ben dus zo iemand die uit een winkel, nog de verkeerde kant op loopt. Mijn richtingsgevoel is ongeveer gelijk aan dat van een Noordzeegarnaal (nee, geen paling dus. Die gladjakker zwemt, om zich voor te planten, zo’n 5.000 kilometer in één rechte lijn naar Cuba). #HOEDAN.

Goed. Noordzeegarnaal, dus. Beetje op gevoel over die bodem scharrelen, met af en toe lekker die kop in het zand. Zo ben ik dus ook. Stiekem vind ik verdwalen ook rete fijn (zeker in New York) lekker spontaan nieuwe plekken ontdekken. Maar oké, soms moet je gewoon van A naar B. En dan vinden je vrienden het wel zo chill als je nog een beetje op tijd bij B aankomt. En niet ondertussen C, D, tot en met J nog ‘effe’ aftikt. Lekker rondje alfabet.

Meer dan graag fiets ik dan ook mee met vrienden, buren, vreemde snuiters, eigenlijk iedereen die zich aanbiedt. Lekker ‘meeliften in modus-dromenland.’ Wat er wel voor zorgt dat ik adressen niet weet, laat stáán de weg. ‘Je woonde toch boven die apotheek met die rode deur?’ Right. Adressen vragen aan mijn vriendinnen durf ik na een jaar ook niet meer. Lang leve de zoekfunctie in je WhatsApp –geschiedenis. Je begrijpt; mijn blauwe Google Maps-bol en ik zijn dikke vrinden: hij is er altijd voor mij. En zonder hem ben ik nergens. Letterlijk.

Totdat laatst mijn telefoon uit viel. En ik op weg was naar een vriendin, die – ja, echt waar – net verhuisd was. Moet je mij hebben… Ik had die route dus nog nooit gefietst en mijn laatste herinnering van Maps was bij de eerste rotonde rechts. En dan? Derde boom links? Immer geradeaus? Fuck, hoe heette die straaaaaat ook al weer? Ellende dus. Maar wel ellende die zich al snel ontvouwde in gezellige ontmoetingen op het terras en een iPhone aan het infuus. Na enige tijd kwam mijn Maps weer tot leven en sprong ik weer op mijn stalen ros. Je begrijpt: wij leven nog altijd lang en gelukkig. Ik en mijn blauwe bol, mijn blauwe bol en ik. Nu jij.

Continue Reading

Over 20-Something

Hoi! Welkom op de blog 20-Something! Ik ben Cathelijn, 28 jaar (ook een 20-something, dus) en wonen doe ik (grotendeels) in Amsterdam. Ruim een jaar geleden zei ik zonder plan mijn vaste baan vaarwel en dat bleek stiekem het beste idee ooit. Naast blogger, ben ik copywriter en co-founder van de startup JOOST. En zoals je misschien wel hebt gemerkt, reis ik in de tussentijd nog al te graag de wereld over. Leuk dat je even een kijkje neemt op mijn blog!

Wait, 20-what?
Je hebt vast wel eens gehoord van het twintiger- en dertigersdillema. Met andere woorden: mensen die ‘last’ hebben van dat ‘seriously-is-dit-het-nou-gevoel?’ Schijnbaar leven wij (de 20-something’s) in een prestatie generatie, waarbij het allemaal niet snel genoeg kan gaan. Snel tevreden zijn we niet, we willen namelijk de hele wereld. Het liefst aan onze voeten. En terwijl je denkt het prima voor elkaar te hebben, rijst plots die prangende vraag: kak, is dit het nou?

insta2100% Millennial
Ja. Hiervoor heb je dus vijf jaar gestudeerd. En naast die onontbeerlijke carrièredrang, is er ook nog die bucketlist die een gat in je achterbroekzak brandt. Iets met een sabbatical of wereldreis. Hoe combineer je dat toch met die vaste baan, huurcontract en kat met verlatingsangst? Nou niet. Je moet het gewoon doen. Het marketingteam van Nike heeft het begrepen. Just do it. 

Over Just do it gesproken
In de zomer ’16 heb ik een ticket geboekt naar Newark International Airport; mij ingeschreven voor courses op de New York University in vakgebieden die mij nog altijd intrigeerden en een betaalbare woonruimte geregeld midden op Manhattan. (Ja, het kan echt!) En, tja, gewoon mijn biezen gepakt, met vast contract en al. (Hoe? nou zo!). Deze zomer ging ik weer terug om vanaf daar een maand remote te werken. En het was fan-tas-tisch.

Dag vast contract, hallo nieuw avontuur!
Na veel wikken en wegen, heb ik een jaar geleden mijn baan opgezegd. Ik had het niet meer naar mijn zin, en voor ik het wist, ging – ongepland – mijn ondernemersavontuur van start. Doei vast contract, hallo vrijheid. ‘Die is gek.’ Nou, mooi niet dus.

‘Bakkie?’
Benieuwd naar mijn verhalen als zoekende 20-Something? Mijn avonturen op reis? Of  hoe het ondernemen mij afgaat? Don’t worry, ik doe ook elke dag nog maar wat. Maar neem vooral af en toe een kijkje op mijn blog, waar ik schrijf over onderwerpen die mij bezig houden als bijna 30-er.

Nog steeds niet echt een beeld bij? Volg mij dan via Instagram.

 

LIEFS! ♡

Die 20-nog-wat

Continue Reading