Search results

37 results found.

Wat staat er op jouw bucketlist 2018?

Yehessss, New Year = #newgoals! En dat betekent tijd voor een nieuwe bucketlist! Misschien maken sommigen van jullie die in je hoofd of staat het met koeienletters op je SMEG. Misschien typ je het stiekem in je telefoon notities, of wellicht helemaal niet… Hoe dan ook, raad ik je aan deze wishlist sowieso te maken voor komend jaar. Waarom? Gewoon omdat het kan, en because it’s FUN.

Zo heb je een hele lijst aan toffe dingen om naar uit te kijken. Ehhhh hoe leuk is dat? En, misschien is het stiekem een klein beetje een stok achter de deur om ze ook allemaal uit te voeren?

Wat staat er zoal op mijn ‘emmer lijst’ voor 2018? Nou…. Dit!

  1. Discover the unknown. Jaaaa deze spreekt een beetje voor zich, maar wat ik er vooral mee bedoel, is: niet de standaard stedentrips boeken. Uiteraard; London will keep callin’ en Parijs blijft altijd een goed idee, maar ik wil ook heel graag steden als Cornwall (Zuid-Engeland), Tirana (Albanië), Kotor (Montenegro) of Ljubljana (Slovenië) zien.
  2. Een cursus mindfulness volgen. Ja, een goeie die mij zo ver krijgt…. Maar och wat lijkt het mij één groot feestje als je daadwerkelijk kunt leren MINDER over dingen na te denken. Stairway to heaven! Ik ben namelijk een soort kleine, lopende denkfabriek die de hele dag door kachelt. Ook over nutteloze vraagstukken kan ik overigens uren nadenken, zoals; hoe werkt siervuurwerk? Ik vind het weerzinwekkend. Zoveel kleuren, in een bepaald ritme en dan ook nog verschillende figuren en vormen… Hoe dan? (Je begrijpt: ik had vroeger altijd een leger aan vragen voor Willem Wever paraat).
  3. Goed leren fotograferen. Hmmm, oké ik schiet af en toe best een prima plaatje. Maar naast de landschap- portret- en automatische fotostand heb ik geeeeen idee wat ik aan het doen ben. (Mocht jij dit nou lezen en denken, ik wil jou wel een middagje camera-les geven hoor Cath, dan top! Heel graag! (Krijg jij van mij…. Een biertje? Taart? Ik wil ook je hond wel een week uitlaten of je goudvis te eten geven).
  4. Do ‘the digital nomad thing.’ Ja ik weet nog steeds niet zo goed wat ik van die gehypte term moet vinden, maar het lijkt mij wel mega gaaf als ik een maandje vanuit een andere stad zou kunnen werken. Dit is waarschijnlijk nog een te ver van mijn bed show, (want: eerst maar eens een vol jaar blijven ondernemen!) maar OH, DIT LIJKT MIJ ZO TOF!
  5. Iedere week iets nieuws uit een kookboek maken. Oké, realistisch gezien wordt dit waarschijnlijk een keer per maand, maar goed. Ook dat is al heel wat.

En tja, daarnaast wil ik mega graag een keer per huskyslee een tocht door Lapland maken, leren kite surfen, de Machu Picchu beklimmen, een ballonvaart maken, te paard de bergen trotseren in Mongolië, vloeiend Spaans leren spreken, emigreren naar New York en nog wat dingetjes. Ach, misschien iets voor 2019. Girl can dream…

Wat staat er allemaal op jouw bucketlist voor komend jaar? Ben benieuwd!

Happy New Year!

 

 

Continue Reading

Ik was het niet van ‘plan’

Cathelijnpaling.nl

Bijna elke week krijg ik de vraag: ‘hé maar Cath, wat is je plan dan nu?’ of ‘wat ben je überhaupt van plan?’ Telkens komt dat ‘plan’ weer terug. Ik heb ‘m al in vele vormen gehoord. Logisch ook, want ik had altijd de gróótste plannen. Ging ik niet twee maanden (na m’n Master voor de lol – ja, echt) nog studeren aan UC Berkeley, dan ging ik wel drie maanden op sabbatical naar New York. Want hè, life is short. (And I get easily bored).

Maar voor het eerst in mijn leven, heb ik dus geen plan. En dat is écht een verademing. En tja, misschien kun je dat ook als een soort van ‘plan’ zien? Natuurlijk kan ik er wel weer eentje gaan bedenken. Maar… dat ben ik dus niet van plan. (HAHA).

Goudvis-sitten bij de buren
Ik merk dat velen om mij heen goed gedijen in een cultuur van bepaalde zekerheid (lees: elke maand die zak pecunias op je rekening). Orde en regelmaat. En dat is hartstikke begrijpelijk. Zeker in Amsterdam, waar je huur elke maand zo knotsknetter hoog is, dat je je bijna geroepen voelt in het weekend bij te klussen bij Ome Bert’s bakkerij. Of spontaan te gaan babysitten op de goudvis van je onderburen. En dan heb ik het nog niet eens over alle sociale gekkigheid in het weekend, waarvan – ja, geef toe – de FOMO het toch altijd van je wint. En de alcohol overigens ook, laten we wel wezen. Op vrijdag 18.00 uur vliegen die biertjes als warme broodjes over de toonbank.

Als een vis in het water. OK, zeespons dan.
Sinds ik mijn baan heb opgezegd, is geen enkele dag hetzelfde. Ik ontmoet elke week nieuwe, inspirerende mensen. Krijg af en toe een paar weken een kijkje in de keuken bij interessante grote bedrijven of juist ambitieuze start-ups. Werk waar ik ook wil (heel Amsterdam = my playground) en sta werkelijk overal voor open. Wat mega tof is, want zo komen er dingen op mijn pad waar ik anders nooit de tijd of ruimte voor had gehad. Je kunt alles ontdekken, exploiteren en uitproberen. En ondertussen leer ik zo ontzettend veel! Ik voel mij een soort nieuwsgierige SpongeBob die alle kennis en tips maar al te graag in zich opneemt. Dus mijn ‘plan?’ Ik ga voorlopig als ambitieuze zeespons door het leven. Maar dan zonder knuffelgewichtheffen en squarepants, lakschoentjes of rode das. Ben je mal.

 

Continue Reading

Column: zonder Google Maps ben ik nergens. Letterlijk.

Mensen die mij goed kennen, weten dat ik niet zo sterk ben in het vinden van de weg. Ik ben dus zo iemand die uit een winkel, nog de verkeerde kant op loopt. Mijn richtingsgevoel is ongeveer gelijk aan dat van een Noordzeegarnaal (nee, geen paling dus. Die gladjakker zwemt, om zich voor te planten, zo’n 5.000 kilometer in één rechte lijn naar Cuba). #HOEDAN.

Goed. Noordzeegarnaal, dus. Beetje op gevoel over die bodem scharrelen, met af en toe lekker die kop in het zand. Zo ben ik dus ook. Stiekem vind ik verdwalen ook rete fijn (zeker in New York) lekker spontaan nieuwe plekken ontdekken. Maar oké, soms moet je gewoon van A naar B. En dan vinden je vrienden het wel zo chill als je nog een beetje op tijd bij B aankomt. En niet ondertussen C, D, tot en met J nog ‘effe’ aftikt. Lekker rondje alfabet.

Meer dan graag fiets ik dan ook mee met vrienden, buren, vreemde snuiters, eigenlijk iedereen die zich aanbiedt. Lekker ‘meeliften in modus-dromenland.’ Wat er wel voor zorgt dat ik adressen niet weet, laat stáán de weg. ‘Je woonde toch boven die apotheek met die rode deur?’ Right. Adressen vragen aan mijn vriendinnen durf ik na een jaar ook niet meer. Lang leve de zoekfunctie in je WhatsApp –geschiedenis. Je begrijpt; mijn blauwe Google Maps-bol en ik zijn dikke vrinden: hij is er altijd voor mij. En zonder hem ben ik nergens. Letterlijk.

Totdat laatst mijn telefoon uit viel. En ik op weg was naar een vriendin, die – ja, echt waar – net verhuisd was. Moet je mij hebben… Ik had die route dus nog nooit gefietst en mijn laatste herinnering van Maps was bij de eerste rotonde rechts. En dan? Derde boom links? Immer geradeaus? Fuck, hoe heette die straaaaaat ook al weer? Ellende dus. Maar wel ellende die zich al snel ontvouwde in gezellige ontmoetingen op het terras en een iPhone aan het infuus. Na enige tijd kwam mijn Maps weer tot leven en sprong ik weer op mijn stalen ros. Je begrijpt: wij leven nog altijd lang en gelukkig. Ik en mijn blauwe bol, mijn blauwe bol en ik. Nu jij.

Continue Reading