Rooftophoppen in New York

Tuinen? Die kom je in New York maar sporadisch tegen. But who cares, als je ook vanaf de torenhoge daken kunt uitkijken over heel de stad? Waar de wereld aan je voeten ligt, letterlijk.

Nadat ik vrijdag einde middag aankwam, en mijn roommates had ontmoet, werd ik uitgenodigd om mee uit eten te gaan naar de ‘crazy Indian.’ Hmm, zonder echt een idee te hebben van wat dat nou precies inhield, hopte ik mee in the cab. Het leek wel Bollywood on steroids daarbinnen, zoveel lichtjes! En als er iemand jarig is, weet je al helemaal niet wat je overkomt. Het restaurant heet Milon en zit op 93, 1st Avenue, New York. Geloof mij, zo’n avondje crazy Indian zou iedereen een keer moeten meemaken. Wat een fantastische hysterie. Oh, en voordeel: je hoeft hier geen 14 dollar voor een wijntje af te tikken, je mag namelijk gewoon je eigen drank meenemen!

Indian

Na nog wat drinks in East Village besloten we naar huis te gaan, waar ik nog even stiekem een sneak peak nam op het dak, waar langzaam de zon alweer opdoemde vanachter de hoge gebouwen. Wat een uitzicht!  Ik zou er bijna elke avond met m’n matje gaan liggen zodat je wakker kunt worden met zo’n view. (Al is dat met mijn slaperige wandelacties misschien niet het beste idee). Ook een ‘etentje in de tuin’, kan hier gewoon op het dak. Jajaja, we hebben natuurlijk ook dakterrassen in Nederland. Nou, hoezee. Dat Nederlandse ‘platte uitzicht’ zal mij vanaf nu toch een partijtje gaan tegenvallen.

washington square

En trouwens, wie wil er nog een tuin wanneer je Central Park hebt? Dé achtertuin van elke New Yorker. En de perfecte spot voor een beetje peace and quiet, now and then. Het is echt waar, toen ik er zaterdag doorheen wandelde, verdwenen plots de toeterende yellow cabs en hustle van de menigte, naar de achtergrond. Het was gewoon – echt – stil. Ook in Washington Square Park kun je overigens prima gaan zitten met een boekje. Of met je vleugel. Zoals deze vent gisteren deed. Ach, waarom ook niet.

 

 

Continue Reading

Hello New York!

Never give up on a dream because of the time it will take to accomplish it. Time will pass anyway’, zei ooit een wijze auteur in de jaren ’60. Een Amerikaan. Ene Earl Nightingale (en nee, schaam je niet, ik had ook nog nooit van de beste man gehoord). Enfin, hoe cliché het ook klinkt, meneer Nightingale was damn right.

Context? Ja, die zal ik even geven. Al sinds ik hier voor de eerste keer rond hobbelde als kleine banjer, die nog geen ‘prik’ lustte, ben ik fan van New York. Even voor jullie referentiekader: ik vond het in het Guggenheim leuker om in rondjes naar beneden te rennen, dan de architectuur of de kunst die daar de muren verrijkte te aanschouwen. (Dan heb je een beetje een idee).

En al helemaal nadat ik hier in 2014 met mezelf over Fifth liep, dacht ik: ik moet hier ooit gewoond hebben. Deze urban jungle aan wolkenkrabbers heeft een onverklaarbare mysterieuze aantrekkingskracht.

Jaja, leuk bedacht maar hoe ga je dat doen dan? Sparen! Heel veel sparen. Oh, en uiteindelijk gewoon je ticket boeken zodat je niet meer terug kan. Want ja, ergens is het natuurlijk ook doodeng. Maar na ruim een jaar geld apart te hebben gezet, heb ik mijn kamerinboedel verplaatst naar kartonnen dozen en mijn koffer gepakt. Daar vertrok ik dan afgelopen vrijdag in de vroege ochtend met mijn groene, lelijke koffer naar Schiphol.

Thank the lord dat een vriendinnetje mij wegbracht, want bij de incheckbalie bleek die groene hutkoffer van mij maar liefst 27 kilo(!) te tellen. Hoe dan. Of ik er even ‘wat’ uit kon halen. Top. Ik zweer dat het door de koffer komt, die is an sich gewoon heel zwaar. ‘In New York koop ik wel een nieuwe’, zei ik nog. Vloekend op dat onding. 

Inmiddels ben ik alweer twee dagen in New York en zou het liefst nu al niet meer weggaan. Wat een geweldige stad! Het eerste dat ik deed? Een bagel met cream cheese scoren en deze oppeuzelen in het zonnetje op de tribune op Times Square. Waar mijn straat trouwens op uitkomt(?!) Hello New York!

Continue Reading

Hotspot #020: Fa. Speijkervet

Bij deze hotspot in Amsterdam-West kokkerellen ze de hele dag door. Openingstijden? Tot 24:00, up and running. Maar de echte reden om hier eens je knieën onder een gedekte tafel te steken, zijn de specialiteiten en spannende gerechten.

foto 1-2Bij Speijkervet verwerken ze namelijk alle delen van het dier – van kop tot staart. Worst wordt zelf gemaakt en brood zelf gebakken.

Dit is overigens wel een reden om alert te zijn tijdens het moment van bestellen. Het vleesplankje van ‘Het Beest’ is bijvoorbeeld een lekker voorgerecht om te delen. Maar voor je het weet, krijg je Rognon Blanc voorgeschoteld; een Franse vertaling voor schapenballen.

Voor vegetariërs een hel, voor vleesliefhebbers een must-eat. Dus mocht je inmiddels genoeg hebben van die tournedos of kip saté van de hoek, ga hier dan een avondje proeven!

*TIP: Het vleesplankje. En mocht je de schapentestikels niet willen proberen, dan bestel je gewoon wat meer prosciutto.

*ADRES: Admiraal de Ruijterweg 79, Amsterdam

Continue Reading