Pak die biezen! Hoe dan?

OK, je kunt natuurlijk altijd je biezen pakken, je voetjes op het eerste beste vliegtuig zetten en de benen nemen. Maar dan bevind je je vaak toch eerder met je backpack als huisje op de rug reizend door Azië, dan dat je spontaan drie maanden gaat wonen in een van de duurste steden ter wereld. (Want ja, voor een croissantje betaal je hier prima $7,95 – zonder taks. Oh, en dan is het niet eens met ham-kaas!).

Toch heb ik het er zeker voor over. Elke dag is hier namelijk oprecht één-groot-feest.

Ik kan zo een hele dag in Central Park zitten, picknick erbij en lekker mensen kijken. Geloof mij, het is net een film. Uren rondstruinen over de avenues op zoek naar leuke, nieuwe hotspots of een lesje yoga meepakken in Bryant Park tussen alle wel-fitte-en-lenige New Yorkse dames. Daarnaast moet je mij van de rooftops afsleuren, zó leuk vind ik het om te borrelen op het dak. En studeren? Dat doe je in de gigantische New York Public Library. Man, dat is niet eens meer een bibliotheek te noemen. Het lijkt vanbinnen soms net een kathedraal.

librar

Foto: New York Public Library.

Mocht jij er nou ook eens over nadenken een paar maanden in je favo stad te bivakkeren? Doen, doen, doen! Zoek het uit met die stedentrip, hoe leuk als je eens maanden rond kan dwalen in jóuw stad, de leukste eettentjes zelf kunt ontdekken in plaats van via een gidsje of een app, en… gewoon de tijd hebt. Als in: geen race tegen de klok om zoveel mogelijk highlights te kunnen zien, dat je na de eerste dag al blaren hebt? Vraag om je heen aan mensen die er al zijn geweest om hun ervaringen en tips – it’s what got me here. Vast contract? Gefeliciteerd, maar laat dit je alsjeblieft niet tegenhouden. Wellicht kun je iets voor je werkgever betekenen in– of vanuit het buitenland. Zo niet, dan kun je altijd in jezelf investeren bijvoorbeeld door het volgen van courses, wat indirect natuurlijk ook een investering is in het bedrijf waarvoor je werkt.

Maar, het allerbelangrijkste: zorg dat je een realistische begroting maakt van je vaste kosten en vertrek niet, voor je die roze spaarknor eerst goed gevuld hebt! Anders zet je rode creditcard limiet je na een maandje-nog-iets weer op de eerste Boeing terug naar Amsterdam. En trouwens, wat dan nog? Ben je toch mooi even een echte rebel geweest.

Continue Reading

Run, Forrest, Run… langs de Hudson!

In mijn krukken-tijdperk werd ik nogal eens ‘Forrest’ of ‘Nelis’ (ja, die manke) genoemd. Ik kon daar niet zo mee ‘zitten,’ want tja, het was ook zo. En nee, ver kwam ik ook niet op die metallic blauwe rakkers, al zagen ze er nog zo shiny uit.

Vooral met die stellage van een brace om, van top tot teen, was een slak op vakantie nog sneller dan ik. Maar na een jaar tijd, een knieoperatie en 8 maanden revalideren verder, was het tijd om nu eens buiten de sportschool die voetjes van de vloer te doen! (En nee, dan heb ik het dus niet over dansen, mensen). En, mocht ik nou net 3 blocks van de Hudson River wonen. Hello boulevard, here I come!

collage run

OK. Het was niet bepaald a walk in the park. Eerlijk is eerlijk, het was even doorbijten. Een foto van mijn kop zal ik jullie ook zeker besparen – die was na afloop zo rood als de reddingsboei die daar aan de reling hing. De Snelle-Jelle-Sticker heb ik dus zeker niet verdiend, maar voor mijn eerste hobbelrondje op het asfalt was het toch niet slecht. Ach, we komen er wel. En fuck it. Keulen en Aken zijn ook niet op één dag gebouwd. Mocht je binnenkort ergens bij de Hudson ter hoogte van Pier 84 een puffende slak voorbij zien tuffen? Nou, dan ben ik dat dus. He, doei!

Continue Reading

Movie night at the park!

Daar stond ik dan, paraat met kleedje 1, 2 en 3. Om ‘alvast’ een stukje land te veroveren op the big lawn van Bryant Park. Nou, vergeet het ‘alvast’, want om 20 over 5, ongeveer 20 minuten na de toegestane tijd, stond ik daar met mijn mond vol tanden aan het randje van het grasveld. Het leek wel een levend potje Risk, waarbij iedereen vrijwel zijn territoria al veroverd had.

Ach, in een poging te lijken op een echte, vastberaden New Yorker die zich niet liet kennen, squeezde ik mijn billen ergens tussen twee kleedjes op de grond en rolde strategisch – doch sneaky – steeds verder de kleedjes uit. Iedereen bewaakte zijn doekenfort, zoals een kip haar eieren. Maar ik moet toegeven: ik snap nu waarom. Een filmpje kijken in het park, is in New York niet zomaar een filmpje kijken in het park. Daar zaten we dan, samen met honderden New Yorkers naar hetzelfde GIGA scherm te kijken, naar wat blijkbaar een Amerikaanse klassieker was. Ferris Bueller’s Day Off. Wat een topfilm. Wat een ervaring. En dan ook nog eens vergezeld door Joey’s one and only gigantische pepperoni pizza slices, in combinatie met, uiteraard, popcorn. En alsof dat an sich niet al één-groot-festijn was, stond ineens het halve publiek op en begon uitbundig te dansen. Ik dacht, oh dit is het einde van de film… maar de ondertiteling kwam niet.

Nee, dit was gewoon prima halverwege primetime, blijkbaar tijdens een favoriete scène in de film. Ach, waarom ook niet. Wave your hands like you just don’t care. Ik ben weer een hele ervaring rijker. Schitterend. En oh, zo heerlijk Amerikaans. Schrijf mij maar in voor die Green Card lottery, ik ben verkocht. Sold. Dunzo.

PS: Ik ben nog hard bezig met het verbeteren van mijn film-skills, zoals je kunt zien. Dit was (stiekem) mijn eerste geüploade filmpje opYouTube ooit. So sorry for that, I’ll be better next time. Maar, man man man, hoe leuk is dit?! 

Continue Reading