MoMa: Selfiesticks en vergrootglazen

Oké, ik moet eerlijk toegeven; ik was vroeger dus stiekem een van die nerds die het vak kunstgeschiedenis echt leuk vond om te volgen. Uiteraard was dat nogal ‘uncool’ dus dat hield ik lekker voor mijzelf. Sommige kunststromingen kan ik zeer waarderen, andere… tja, gewoon niet. En als ik dan toch al aan het biechten ben: sommige kunst snap ik ook gewoon niet. Ik weet niet of ik dan te narrow-minded ben, maar afgelopen vrijdagavond liep ik door het mooie MoMa gebouw, af en toe starend naar de muur, zoals vroeger in mijn wiskundelessen naar het schoolbord.

Zelfs ná het lezen van de beschrijving, denk ik soms: oké, dit hangt dan in het MoMa. But why? Volgens mij had een 3-jarige met vingerverf hier ook zijn initialen onder kunnen krabbelen. Of een of andere josti, na een lamme bui. En nee, dan heb ik het dus niet over die vierkante doeken die compleet in één kleur geverfd zijn. Ja, ook daarbij vind ik het soms vrij lastig het kunstzinnige ervan in te zien.

Collage

Enfin, de drie verdiepingen daarboven maakten alles goed. Daar waren ze dan hoor; onze Nederlandse kunsthelden: Piet en Vincent. Oftewel Mondriaan en Van Gogh. Maar ook Andy Warhol, Edgar Degas en Pablo sierden de muren met hun beroemde werken. En ik? Ik deed stiekem een vreugdedansje na elke verdieping omhoog. Hoe tof om deze werken eindelijk eens in het echt te kunnen bewonderen! Al was dat bij ‘De Sterrennacht’ van Van Gogh nog een redelijke uitdaging. De ruimte voor het schilderij was vrij permanent geconfisqueerd door half Azië. Iets met selfiesticks en vergrootglazen. Ach, gelukkig was ik net zo enthousiast.

IMG_0928

PS: Het leuke aan New York, is dat bijna elk museum wel een moment in de week geen entreeprijzen rekent. Goed opletten dus, voor je de volle pond betaalt!

Continue Reading

(Ver)dwalen in the city: #Imlovinit

De meeste mensen staan vaak een potje te balen als ze ergens verdwaald op een hoek staan, turend om zich heen. Ik niet. In fact, ik vind het heerlijk zelfs. Zo stond ik gisteren ineens met mijn neus voor the iron building; ook wel het strijkijzer gebouw. Met andere woorden: ik was even, zonder dat ik het doorhad, 23 straten ‘naar beneden’ gelopen. Ja, beneden. Je gaat hier namelijk up of down, zo kun je bijna niet verdwalen! OK. Bijna dan.

Avenues lopen van noord naar zuid, streets van west naar oost en andersom. Je kunt dus altijd heel gemakkelijk in een oogopslag zien waar je bent. Ideaal voor dwalers zoals ik, die het altijd weten te presteren zelfs de goede straat, nog aan de verkeerde kant uit te lopen. Weet je wel, dat moment dat je blauwe bolletje op je app vastloopt, waardoor je nog wat extra meters maakt, om vervolgens te zien dat je blauwe bol precies de verkeerde kant opschiet. Tja, waarna je dan heel awkward een U-turn maakt, met jezelf, in de hoop dat niemand je ziet. Dat moment.

Zoals je wel kunt raden, maak ik dus dagelijks behoorlijk wat kilometers. En inderdaad, soms niet in de goede richting. Maar, ik heb pas ontdekt, dat je iPhone dus automatisch bijhoudt hoeveel stappen je zet op een dag! (Ja lekker dom, ik had dat nu pas door. En trouwens, waarom hebben al die mensen dan van die stappen-teller-bandjes-die-lijken-op-nephorloges om?). Maar, wat een feest is dat! Drie keer raden wat ik steeds als eerste doe als ik einde dag mijn appartement binnenkom. Ik zit nu gemiddeld op de 10-15 kilometer per dag. Jaja, ik stiefel gewoon de hele stad door, hoor. Never a dull moment. I’m lovin’ it, parapapapaaaa. 

Continue Reading

Yoga in Bryant Park

Voor de mensen die het nog niet wisten; ik ben niet bepaald een yoga-fan. Zo rekbaar als touw en te nuchter voor teksten als ‘adem via je lever’ of ‘wordt één met de aarde.’ Man, ik weet niet eens wat betekent, of hoe dat moet. Maar goed, ik stond toch echt om 10.00 AM sharp, vol goede moed, met blote voeten op een matje tussen tientallen New Yorkers in. Elke dinsdagochtend geven ze hier namelijk gratis yoga in Bryant Park! Wat een toffe ervaring! Lekker in het zonnetje, midden op het Upper Terrace, met uitzicht op het statige gebouw waarin de New York Public Library huist. What a time to be alive!

Yoga

Al was het, wat betreft mijn yoga-kunsten, een ander verhaal. Daar ging ik dan hoor. Hop, in de neerwaartse hond-stand. Ik moet eerlijk zeggen dat ik bij sommige poses niet kan helpen te denken: waar ben ik nou in hemelsnaam mee bezig? Maar, wellicht is dat ook omdat ik er gewoon niet zoveel van bak. Zoals bijvoorbeeld die pose waarbij je als een soort lenige flamingo je andere been gestrekt in de lucht moet houden. En alsof dat nog niet lastig genoeg is, of je dan ook tijdens, je grote teen even wilt vasthouden. Nou sorry hoor, maar hoe dan? (En ja ik weet, er zijn termen bedacht voor deze poses, maar al sla je me dood).

Ach, ik dacht ik doe in plaats daarvan wel nog een keer die ‘sleeping baby’, waarbij je twee minuten in foetushouding moet liggen. (Ja, die naam heb ik dan weer wel onthouden). Frappant. 

Yoga3

Ben jij nou deze zomer in New York? Pak dan zeker een yoga lesje mee in Bryant Park! Het is echt een feestje dat je niet wilt missen, zélfs al heb je er – net als ik – nog maar weinig kaas van gegeten. Niet dat ik iets van die yoga priet-praat begreep namelijk, ik aapte gewoon stiekem iedereen na…

Continue Reading