Een ode aan imperfectie (heb je even?)

Ode aan imperfectie voor Millennials

Oké, ik was dus niet op Lowlands. En dat lieten al m’n vrienden mij geen seconde vergeten via alle mogelijke kanalen. WhatsApp, Instagram, Snapchat en ik werd zelfs gebeld. Daarnaast ging ik ook al niet op sterrenvakantie naar Mykonos of Ibiza. En ren ik ook niet de New York Marathon voor KWF. Ja echt, #FML.

Soms wil je wel ‘ff’ een break van die continue strijd. Met jezelf, je ambitieuze broers en zussen en het uberfantastische leven van iedereen op Instagram. Is het allemaal wel leuk genoeg? Haal je wel echt het onderste uit de kan? Vlammen je vrienden niet harder door dan jij? Ik vind het ronduit vermoeiend soms. En tja, die nooit aflatende ambitie helpt ook niet echt mee.

Het grote Faal Fissa

Hoog tijd voor een ode aan imperfectie. Want wat proberen we toch met z’n allen een partijtje perfect te zijn. Hoezee. Elke dag opnieuw. Nou, tot afgelopen zondag dus. Want toen liep ik rond op het Icarus Festival, wat compleet in het teken stond van imperfectie. Onvolmaaktheid. Het omarmen van je fuck-ups. En het vieren van falen. Welkom op het grote Faal Fissa. Klinkt als muziek in de oren toch, dit?

Ik begon de avond bij de verhalen van de helden bij Fuck-Up Nights. Want ja: ik vind je toch een held als je daar gaat staan en om het grootste faalproject in je leven te vertellen. Vaak is dit toch iets met een droom, faillissement en een grote hoop teleurstelling en ellende. Maar eind goed al goed, want deze sprekers kwamen allen weer op hun pootjes terecht. Maar wat leert zo’n avond je nou eigenlijk?

Bereidheid tot falen (eh, you craycray?)

Nou, dat je eigenlijk meer bereid moet zijn om te falen. Wij Millennials (jaja, lekker generaliseren) gaan natuurlijk al steigeren bij de gedachte alleen al. Want: hallo, faalangst? Daar creëren we natuurlijk geen ruimte voor. En bereidheid al helemaal niet. ‘Die is gek.’ Wij willen alle successen het liefst meetbaar maken (groeien we wel snel genoeg?). Presteren to the max. En net zo hard werken als nodig, om ‘in onze ogen’ succesvol te zijn.

ode aan imperfectie
Lekker vieren dat falen. Oogkleppen op en gaan

Lekker collectief Headspacen

Ondertussen heb ik nog nooit zo veel vrienden gehad met een burn-out. Zitten de meest nuchtere mensen die ik ken ineens op meditatie- en mindfulnesscursus. Of elke ochtend te headspacen. En is een maandelijks gesprek met een coach of psycholoog ‘iets wat iedereen tegenwoordig doet.’ Kortom; in plaats van wat meer schijt te krijgen aan die druk om continu te moeten presteren, vlammen we gewoon lekker door. En zoeken we middelen om we dit juist langer vól te houden. Beetje krom wel, niet?

Fuck it. Maar nu echt.

Maar het verlangen naar die idealen die wij onszelf opleggen, gaat verder dan alleen die droombaan en voldoende likes op social. En dat werd wel duidelijk tijdens de Grote Millennial Fuck-It Show van Daan Klever en Wing Yan Man. Daar stond ik dan met microfoon in de hand, 5 minuten na het startsein van deze workshop, al te karaoken (lees: mee te blèren) op I Want It That Way van de Backstreet Boys. Nou, ik kan je vertellen: daarna maakt vrij weinig je nog uit. Dus over een ijsbreker gesproken… petje af jongens. Er werd gepraat over onzekerheden als dik zijn en een kromme neus, tot aan waarom je zo ontzettend graag geen weirdo, loser of luie donder wilt zijn. Over erbij horen en over die eeuwige FOMO waar iedereen aan ‘lijdt.’ En eens in de zoveel tijd wordt er geroepen: ‘maar, fuck die shit!’ En dan denk je inderdaad, fuck die shit ook. Die corporate carrière waar je vader zo trots op is, dat koophuis van die vriend waar jij de komende vijf jaar nog louter van droomt tot aan die k*t onbetaalbare vakantievilla op Mykonos. Fuck it.

De Grote Millennial Came Show Fuck it Show
Beregezellig tijdens de Fuck It Show op Icarus 2018

Gun jezelf die aardappel-bank-avond

De Grote Millennial Fuck it Show; een hele een verademing dus. Maar; the show must go on. En dan heb ik het niet over het doorgaan met je leven 10x leuker te laten lijken dan het eigenlijk is. Nee, juist om je eigen, persoonlijke Fuck It show vol te houden. #HOEDAN? Nou, de eerstvolgende keer dat jij het gevoel hebt dat je weer iets ‘moet’, laat je dat restje onderin die kan gewoon lekker voor wat het is. ‘Vlammen’ hoeft niet elke dag van de week, anders zou het ook niet meer zo heten. Gun jezelf eens in de zoveel tijd gewoon een bank-aardappel-avond. Ook op vrijdag. Wát VRIJDAG?! Ja, gewoon doen. Lekker burgerlijk en recalcitrant. En vul die denkbeeldige knapzak met ‘schijt’ en deel dat af en toe beetje bij beetje uit. Als je weer het gevoel hebt, dat je weer iets moet. Van jezelf. Van je moeder. Of van je super sociale en hippe vrienden, die lekker wél naar de FRITS-borrel gaan. Hee doei hè,  veel plezier.

Lees ook: ‘Millennial Coaching: al dat ‘moeten?’ In de kliko!’

Continue Reading

Millennial coaching: al dat ‘moeten?’ In de kliko! (WIN!)

Millennial coaching met Daan Klever

Succes. It’s a funny thing. Want wij millennials – ja, jongens ik scheer ons voor het gemak even allemaal over één kam – streven het allemaal na, alsof het een heilige Indische God is. Een utopische eindbestemming, waar je maar niet aankomt. Een soort blind happen naar Peijnenburg.

Maar, wat is dat dan precies? Dat ‘grote succes’ waar we allemaal zo op azen, vraag ik. “Dat is voor iedereen anders” aldus Millennial Coach Daan Klever. “Voor de één betekent dit carrière en prestige, terwijl de ander ernaar streeft al werkend de wereld over te reizen.” Hmm, ik gok dat hij met dat laatste wellicht mij bedoelt.

Woensdagmiddag nam ik de proef op de som en had ik mijn allereerste coachsessie ooit. Bij Daan dus. En ik koos voor zijn befaamde powercoachsessie: ‘quick wins en uitdagende eye-openers’ dat leek me wel wat. En ja, befaamd ja, want deze jongeman stond afgelopen week, geïnterviewd en al, pontificaal in NRC. Dus ik, als nuchtere millennial – doch fanatiek Peijnenburghapper ­– werd toch wel erg nieuwsgierig.

 

‘We leven zo toe naar dat ene ideaalbeeld dat ons is opgelegd […]’

 

“En waarom vind je dat eigenlijk zo lastig, dat ‘nee’ zeggen?”, vraagt hij, terwijl we al struinend in het zonnetje de grachten aflopen van Amsterdam. Auch, meteen raak, dacht ik.

Ik hoor je denken: huh, maar is deze coachsessie dan niet werk gerelateerd? Nee. Dat dacht ik dus ook meteen; waar gaat dit heen? We moeten het toch hebben over mijn carrière, slimme keuzes maken, stappen zetten, ehm? Nogmaals, nee dus. Daan legt uit dat het meer gaat over persoonlijk leiderschap, zodat jij je leven kunt leiden zoals jij dat wilt.

 

‘Velen van ons committeren zich aan de manier van leven die van ons verwacht wordt’

 

En presteren zul je
“Kijk, we leven in een prestatiecultuur die geleid wordt door de verwachtingen van anderen. Velen committeren zich ook aan de manier van leven die van ons verwacht wordt”, aldus Daan. “We leven zo toe naar dat ene ideaalbeeld dat ons is opgelegd, dat najagen van dat grote succes. Maar vraag jezelf eens af: wat betekent succes nou voor jóu?” Hij wil de status quo challengen en dat vind ik naast bewonderingswaardig, ook zó essentieel. “Wat is nou opgelegd als succes en wat definieer jij zelf als ‘succes’?” vraagt hij. Ai, weer zo’n knoepert van een vraag.

Ikzelf merk onder ons ambitieuze millennials vaak een vooroordeel over coaching. ‘Nou, dat heb ik niet nodig,’ hoor je dan. Of: ‘Ja maar ik heb toch geen probleem?’ Nee, wake up guys, daar gaat coaching dus ook niet over. Geef toe: ook jij vraagt je weleens af: kak, is dit het nou? Heb ik hier nou 5 jaar voor gestudeerd? Of: Wat wil ik nou écht?

Als een nutteloos pak vla met FOMO
Ongetwijfeld heb je jezelf ook wel eens gevonden, ergens miserabel in een hoekje, staand op een borrel als een nutteloos pak vla, omdat je móest. Die persoon was immers ook op jóuw verjaardag gekomen. Of jezelf rete-moe toch nog naar dat festival sleurt, omdat die FOMO het weer van je wint. “Coaching is geen vereiste”, zegt Daan. “Maar ik denk zeker dat iedereen het kan gebruiken.” En trouwens, hoe fijn is het – even tussendoor hoor – dat je dan niet plaats hoeft te nemen op de rode Freud bank tegenover een wollig type die jouw innerlijke demonen tot leven brengt, maar gewoon een rondje Vondelpark kunt doen? Of de grachten afstruint terwijl je werkt aan je persoonlijke groei, met een sparringpartner van jouw leeftijd. Ik vond het een verademing. “Die negatieve associatie met coaching onder millennials moet ervan af. Want zeker binnen onze generatie, waarin we zoveel moeten van onszelf, kan het je echt helpen je leven te leiden zoals jij dat wilt.”

 

‘Coaching is geen vereiste, maar iedereen kan het gebruiken’

 

Partijtje druk promotie maken
Daan beschrijft zijn Persoonlijk Leiderschap traject als het ware als een tool. “Een tool waarmee je supersnel focus krijgt op wie je bent, waar je krachten en talenten liggen, maar vooral ook om te ontcijferen wat je nou écht wilt en daar eindelijk eens werk van gaat maken.” We zitten met zijn allen op die alsmaar doordenderende stoomtrein, ons een partijtje druk te maken over promotie maken, sociaal zijn en leuke dingen doen, vervolgens op social media natuurlijk laten zien hoe leuk ons leven wel niet is, en niet te vergeten ook die toffe, verre reizen maken. Maar spring er af en toe eens af – van die trein. Gewoon voor een uurtje een goed gesprek. Niks geen zweverig gedoe (thank god). Dus tja jongens, ook ik ben om. Al dat ‘moeten’… hop, in de kliko ermee.

WIN!
Wil jij ook eens zo’n Powercoachingsessie proberen? Daan geeft 1 sessie gratis weg! Like de 20-Something pagina (als je dat nog niet hebt gedaan!) en laat in een reactie achter waarom jij deze sessie zou moeten winnen!

Continue Reading

‘Als ik later groot ben’ #HOEDAN

column cathelijnpaling.nl

Grappig, vroeger dacht ik: wow, als je 28 bent, dan heb je het goed voor elkaar. Dan ben je écht volwassen, heb je je eigen appartement, mét inloopkast. Inclusief bruine labrador pup en auto voor de deur. Plus, natuurlijk: a killer job. Mijn huidige status? Ja, da’s lachen.

Ik huur een kamer waar ik in september weer uitgebonjourd wordt. Zekers te weten dat ik geen inloopkast heb en die puppy is in de verste verte niet te bekennen. Er staat geen auto voor de deur, maar een zevende-hands-omafiets, waarvan de afkomst merkwaardig is. Maar, die killer job, die komt dan wel weer behoorlijk in de buurt!

Kortom: niets is zoals ik dat op mijn 15e had bedacht. Is dat erg? Nee. Ik houd wel van een beetje avontuur, daar heb ik tenslotte ook voor gekozen. Maar dat wonen in Amsterdam, vind ik tegenwoordig toch wel een dingetje.

Digitale nomade in eigen stad
Het is geen verrassing dat het huren van een woonruimte in onze hoofdstad tegenwoordig niet zo grappig meer is. Zowel de zoektocht (helemaal als beginnend ondernemer of ZZP’er!), als die torentjes hoge huurprijzen niet, waarvan je ook prima een weekje op vakantie had gekund. Naar Ibiza. Of Tel Aviv, als je last hebt van de hipster-koorts.

We vinden het tegenwoordig ook meer dan normaal om zo’n 850 euro neer te tellen voor een kamer per maand. Een kamer hè, jongens. Meine güte. Misschien moet ik een digitale nomade worden. Gewoon hier in Amsterdam.

Tipi tent in Koog aan de Zaan
Lieve mensen, mochten jullie nou iets weten van een leuke woonruimte of appartement dat vrijkomt rond augustus/september: bel, schreeuw, app of stuur een postduif, maar make sure you holla at me! Zo niet, ook oké. Dan volgt later mijn nieuwe adres in een post op Facebook of Insta story, vanuit mijn nieuwe tipi tent in Koog aan de Zaan. Óf luxueuze hut in bungalowpark de Egelshoek. Ik ben er nog niet helemaal uit.

Continue Reading