Een mega vakantiekater.

Kelingking beach Nusa Penida

07.11 uur. Ik rek me uit in bed en voel met mijn tenen alweer de andere kant van mijn muur. Welkom in mijn knusse slaapkamer (6,1m2) middenin de Baarsjes waar ik met bloed en zweet (geen tranen, kom op zeg) een 1.80 box spring in heb gepropt. Zo ben ik dan ook wel weer.

Ik schuif m’n gordijn opzij en werp een blik naar buiten. Ik zie een grauwe, grijze lucht. Een perfect beklinkerde straat omzoomd met kale, droevig uitziende bomen. En een groene container vergezeld met blauwe dixie om het af te maken. Subliem plaatje zo.

De zon is ver te zoeken. Net als de wuivende groene palmbladeren, scheurende scootertjes met surfboard of regenboog smoothiebowls met drakenfruit. ‘Helemaal knudde met een rietje dit,’ zou m’n oma hebben gezegd.

Tussen ‘t luizenmoedervolk
Goed. Ik ben dus weer thuis. In Amsterdam. En ik kan je vertellen dat – na een maand op Bali (lees: 32 graden) – dat best even wennen is. Iets met koud en een kermis. Je weet ook, het moment dat je je backpack van die bagageband sleurt, wat je te wachten staat aan de andere kant van die  automatische schuifdeuren. ‘Het echte leven.’ Grappig genoeg is het niet zozeer de temperatuur waaraan ik moet wennen. Het acclimatiseren zit ‘m meer in dat uber Hollands beschaafde leven. Waar je om 17.30 uur in de file staat in de Heijn, boodschappend tussen ’t luizenmoedervolk. Waar iedereen praat over Heel Holland bakt in volle euforie. En waar je op een doordeweekse dag om 09.00 uur wordt verwacht met je knietjes onder een bureau druk aan de bak, want: presteren.

Frappant weetje: op de (werk)vloer van mijn co-work in Bali vroeg men niet hoe je je geld verdiende. Of voor welke glansrijke titels je allemaal wel niet schreef. Nee. Men vroeg wel hoeveel uur je per week werkte. En daar was alles mee gezegd.

Als de kat van huis is…
In deze blog schreef ik al over hoe angstaanjagend snel ik mij thuis kan voelen in een ander land. Pak ‘m beet zo’n 10.049 kilometer verderop. En ik vraag me dus af of iedereen dit heeft… Ik ontgrendel mijn slimme telefoon en scroll door de tientallen appjes van die groene babbelapp.

‘Hi Cathie, hoe gaat het met je terug-zijn-ongelukkigheid?’

Dit stuurt mijn (Bali) vriendin Lianne Marije Sanders. Ik kijk nog eens naar buiten en denk: ‘bar slecht.’ Dat blije eiland leven voelt ineens als een vurig gemis. Als een soort omgekeerde heimwee. Doe mij maar weer die grandioze kraters in de weg, gestoord mooie zonsondergangen en die continue zweetsnor. Zonder trambanen, vijf verdiepingen of rode stoplichten.

Feit is, als de kat van huis is, danst deze kat dus mooi op tafel.

Continue Reading

Al na een week op Bali voel ik me thuis

Digital Nomad op Bali

Op mijn 19e vertrok ik voor 4 maanden naar Edinburgh, Schotland. Met een enkeltje tussen m’n vingers, stapte ik aan boord van één van die rammelende, vliegende autobussen van meneer Tony Ryan. Sindsdien neem ik me kéér op keer voor mijzelf nooit meer in die bouwpakketkisten te laten vervoeren. Maar in plaats van de angst voor neerstorten, zit de angst ‘m bij mij toch steeds in de portemonnee. En wint de prijsvechter het nog altijd van mijn utopische vliegangst.

 

Voor de oordelende lezers: dit enkeltje kostte mij welgeteld 16 euro. Ik herhaal: zestien euro. Kom op, dat doe je dan toch alleen al voor het verhaal? 

 

Goed. Daar stond ik dan. Voor m’n Schotse knalblauwe voordeur aan Steward Terrace. Niet wetende welke kant ik op moest voor de Uni, het centrum, of de supermarkt. Ik heb mij dan ook de eerste week zeer frequent afgevraagd waarom ik in me in hemelsnaam had opgegeven voor zo’n exchange program. En waarom in DE WERELD (letterlijk) ik dan koos voor SCHOTLAND. De eerste 36 uur was er non-stop regen. Nog nooit zoiets meegemaakt.

Voor even, voelde ik mij de grootste treurwilg op aard. Maar na 1,5 week wist ik het plekje in die ene Starbucks met het beste uitzicht op ’t eeuwenoude Edinburgh Kasteel, dat trots prijkt op de gedoofde vulkaan. Maakte ik vriendinnen die ik nu nóg spreek (10 jaar later). En kocht de Indiase Delihouder op de hoek – ongevraagd – speciaal voor mij Hollands beschuit in. Van Bolletje. Ja echt. Dus dat kocht ik elke week maar braaf.

‘Het is bijzonder, en goed te weten dat je overal een thuis kun creëren’, vertelde mijn moeder mij destijds. En daar moest ik vanochtend ineens aan denken, stappend door m’n Balinese uitgesneden houten voordeurtje, waar wij Hollandse maiden toch telkens effe voor moeten bukken.

Op tempo-slak (lees: 5 km per uur) tuf ik ons straatje uit op m’n scootertje, met de brandende zon op m’n toet. Op weg naar een van mijn favo koffietentjes hier in Canggu. Ik weet inmiddels de weg (voor zover dat mogelijk is met mijn portie richtingsgevoel). Mensen kennen mijn naam en ik die van hen. En ik weet wanneer ik nog net op tijd kan in-tunen voor die gestoord mooie zonsondergang.

Ik voel me thuis.

(28 februari zet ik mijn voetjes helaas alweer op het toestel terug naar Amsterdam. Op een Boeing 737-800 – dat dan weer wel. Thank God).

 

Meer blogs over Bali? Die lees je hier!

Continue Reading

Een ode aan mijn Nikes

Nike Free Runners op reis

Met pijn in m’n hart (oké, overdreven maar close call) liet ik mijn vertrapte Nike Free Runners achter bij het Salvation Army Donation Center op 46th en 9th avenue in New York. Eenmaal onderaan de trap, twijfelde ik zelfs nog; zal ik (onopvallend) terug sprinten en ze gewoon weer uit die bak vissen?

Ja ik weet het, het zijn ‘maar’ schoenen. Maar immers vier jaar lang brachten ze mij wel mooi de hele wereld over. Dus bij dezen; een ode aan mijn Nikes.

Nike Free Runners in Azoren
Op persreis naar de Azoren.

Van Costa Rica tot aan de Malediven en terug

Ze zijn overal geweest. Van de Golden Gate Bridge in San Francisco, tot aan de andere kant van die beroemde brug in Brooklyn. Van de watervallen en dichte jungle in Costa Rica, tot aan de top van vulkanen in Nicaragua. Naar het hoogste punt van de uitgestrekte kratermeren op de Azoren en de bergrotsen in Sri Lanka. Tot aan het zand van de stranden op de Malediven en de Marokkaanse woestijn. (En meer).

Eagle Beach, Aruba
Eagle Beach, Aruba

Het zijn ‘maar’ schoenen

Jaja, je zult wel denken: Jezus Cath, het zijn ‘maar’ schoenen. Maar wel een paar, dat staat voor een hele hoop reisverhalen en mooie herinneringen. En voor even, voelde het achterlaten van deze twee vlotte stappers, alsof ik al die reismomenten erbij weggooide. ONZIN natuurlijk, maar toch.

Pidurangala Rock in Sri Lanka
Op de top van Pidurangala Rock, Sri Lanka

Waarom ook jíj deze Nikes mee wilt op reis

Free Runners zijn perfect om de hele dag op rond te lopen zonder blaren te krijgen. Maar echt. En ik kan het weten, want na gemiddeld zo’n 15-20 kilometer lopen per dag in New York, een maand lang de straten en avenues op en af, heb ik ze toch behoorlijk goed getest. Sterker nog; een betere blarentest dan een citytrip New York, is er niet. Daarnaast heb ik een lichte vorm van Scoliose (lees: scheefgegroeide rug) dus kan ik hier snel last van krijgen met lange afstanden lopen. Deze runners zorgen voor het (letterlijk) nodige bounce-effect, waardoor ik deze kilometers prima maak op een dag! Mega-super-duper-fijn, dus.

Nike San Francisco
‘Klimmen’ naar Lombard Street in San Francisco
New York Nike Free runners
Washington Street, NYC

Go Forest

En ja de naam zegt het al: Free Runners. Je kunt er dus ook mee hardlopen. En je voelt je vaak pas echt thuis in een andere stad, als je er een rondje hebt hardgelopen. Dus prop ze bij je volgende reis in je koffer of backpack, en hollen maar. Go Forest!

Over ‘proppen’ gesproken. Waarschijnlijk is dit niet eens het geval. Deze Nikes fijn zo flexibel dat je ze zowat kunt dubbelvouwen. Ze wegen bijna niets en nemen niet veel plek in. En daarnaast drogen ze ook binnen een paar uur. Dus mocht je wilde rivieren of watervallen trotseren, of gewoon je sneakers willen wassen na een stoffige safari tocht of modderige jungle tour, dan was je ze ’s avonds en zijn ze de volgende dag weer droog. Perfect voor backpacken.

Cerro Negro vulkaan beklimmen in Nicaragua
Cerro Negro volcano boarding in Nicaragua

Onverwoestbaar

Mensen vragen mij wel eens naar hetgeen wat ik áltijd meeneem op reis. Nou mijn Nike Free Runners  dus. Want niet voor het een of ander hoor, maar vind maar eens een paar sneakers wat überhaupt 4 jaar lang meegaat. Al helemaal in deze omstandigheden.

Dus, of je jezelf nou vindt op een frisse morgen in Parijs. Of einde zomer wegvliegt met Venga Airways, sky high, richting Ibiza Sky. Zorg in ieder geval dat je voet aan land zet met deze Runners aan. Dan spreek ik je daarna. Ok, bye!

Op de 'alternatieve' toer in BerlijnOp de ‘alternatieve’ toer in Berlijn.

 

Deze blog is geschreven in samenwerking met Sportshowroom.nl.

Continue Reading