Een middagje naar Klein Italië

Little Italy event 2018

Afgelopen weekend was de Westergasfabriek voor drie dagen omgetoverd tot klein Italië. Oftewel: Little Italy. De naam van het event is zeker ON POINT, want je waant je echt even een middagje in de sferen van ‘La Vita è Bella.’ En wie zegt er nou nee tegen het goede (Italiaanse) leven? Precies.

Eenmaal binnen galmen de Italiaanse aria’s al door de loods. De wijnkenners staan paraat om te vertellen over hun passie en de heerlijke kazen en uitgestalde dolci verleiden al snel tot proeven. Daar bovenop werd ik ook wel even gek aangekeken door twee Italiaanse heren, toen ik mijn Aperol Spritz in het Nederlands probeerde te bestellen. En aangezien mijn Italiaans nog niet zo ‘fluente’ is, werd het toch maar Engels. Welkom bij Little Italy!

Goodbye, Dry…
Nu mijn Dry January tot de verleden tijd behoort, en ik natuurlijk – DUH – rondliep in een klein Wijn-Walhalla, ben ik hier en daar gaan proeven. Maar het waren gek genoeg niet de verfijnde wijnen, waardoor mijn smaakpapillen een nieuwe craving ontwikkelden… Nee, het was uit compleet onverwachtse hoek. Iedereen met een liefde voor de Italiaanse keuken kent de welbefaamde Limoncello. Een geliefd aperitief – of je kijkt bij elke sip steeds zuurder. Kortom; you love it or you hate it. Ikzelf krijg na een slok al zuurpruimende trekjes à la Mr. Bean. Tot die ene vrijdagmiddag, 2 februari…

Forget Lemon, go Melon!
Voor degenen die het nog niet kennen – I’m about to make your life so much better. Want: Meet Meloncello! Het broertje van de zuurpruim. Nee, even alle gekheid op een stokje: DIT IS ZO LEKKER! Het is wat zoeter van smaak, maar wel fris en ook niet zo stroperig. Uiteraard kon ik niet vertrekken, zonder een fles mee onder mijn arm, en ik gok jullie ook niet. NOTE: dit was eigenlijk een cadeau. Maar na het test pakket (ja die hadden we ook gekocht, want HALLO er is ook watermeloncello?!) heeft het cadeau het huis nooit meer verlaten (Sorry, Bram).

Dit jaar was alweer de derde editie van het Little Italy event. georganiseerd door de Italië-kenners van het blad De smaak van Italië. Gemist? Bummer! Maar zorg dat je volgend jaar van de partij bent, want dit culinaire fest wil je echt niet missen.

Continue Reading

ZEIK NIET ZO. 

Ken je dat gevoel, dat je een artikel of column leest waarbij je denkt: hè hè, die heeft het begrepen. Of eigenlijk, voel jíj je voor even begrepen. Nou beste mensen; ik weet een heel boek voor jullie. Tenminste, mits je geboren bent tussen 1980 en het jaar 2000. Oh en ‘bovengemiddeld narcistisch bent, opgevoed zoals prinsje Willem, niet vooruit te branden en je verwachtingen ergens liggen ter hoogte van cloud 9.’ Over ‘dé Millennial’ is volgens mij, vooral door die verveelde babyboomers, inmiddels meer geschreven dan over het leven van Julius Caesar.

‘100% Millennial’
OK. We spaarden allemaal flippo’s, spraken onze vrienden meer over MSN dan in real life en Pikachu was een ding. Maar we zijn niet een kudde verwende schapen die je allen over één kam kunt scheren. Ik ben dus ook één van de ‘gelukkigen’ die zo’n stempel op z’n hoofd mag drukken met ‘100% Millennial’ erop. ‘Wij’ zijn volgens Google grof verwend. Rete lui. Vroeger erg gepamperd en we verwachten de wereld, het liefst aan onze voeten. En snel een beetje. Ja echt leuk man, deze generatie. Die moet je erbij hebben. 

Note-to-self
Je kunt begrijpen hoe blij ik werd toen ik het boek ‘Zeik niet zo’ in handen kreeg – over ‘het échte leven van een Millennial.’ Notabene toegereikt door een van de auteurs zelf. Over Millennials is inmiddels dus kneiter veel gezegd. Maar alles tussen deze twee kaften, is zo heerlijk herkenbaar en eerlijk opgeschreven. Deugdelijk ON POINT. Ik vind het schitterend. Zo lees je over slappe piemels en poepangst. Traumatiserende ex-vriendjes en bemoeizuchtige moeders. Maar ook over verlies, dieptepunten en omgaan met ziekte. Maiden, bedankt! Jullie hebben pas ballen. Daarnaast is het ook een goede note-to-self, dat wij af en toe wat minder mogen zeiken, jongens. Het leven is zo slecht nog niet. En ehhh… ‘een geinig boekie?’ Nee, een fucking must-read, dat je op elke pagina trakteert op dat ‘oja-moment’ en hardop gelach (en dus heel wat awkward moments in de trein).

Generation (wh)Y not
Misschien moeten we de term ‘Millennial’ op een bootje zetten en laten varen. Ik noem ‘ons’ liever Generation (wh)Y not. We zijn misschien idealistisch, maar niet narcistisch. En hebben dus wél de ballen (ja, weer die ballen. Want: no gutts, no glory) een eigen bedrijf te beginnen 20 jaar eerder dan Generatie X (lekker generaliseren). En voor alle krenten en droeftoeters die daar weer graag hun ‘plasje’ over wil doen: man, ‘zeik’ niet zo.

Bestellen, dus. Hierzo.

Continue Reading